เจ้าประจำ

แล้วก็กำลังจะหมดไปอีกวัน

ได้เวลาหาอาหารเย็นแล้วสินะ

ร้านอาหารใหม่ๆ แถวอารีย์ทำให้ตัวเลือกเพิ่มมากขึ้น

มีให้เลือกซื้อเลือกกินกันไม่ถูกเลย

แล้วก็ต้องจ่ายค่าโทรศัพท์มือถือ

หนอตัดสินใจนั่งมอเตอร์ไซค์มาลงปากซอย

แทนที่จะเป็นตรงร้านอาหารที่หมายตาซึ่งถัดเข้าไปในซอย

แล้วจัดการธุระที่ร้านสะดวกซื้อให้เรียบร้อยก่อน

อากาศร้อนเกินไป

การเดินระยะ 2 ซอย ดูจะเป็นภาระหนักอึ้ง

หนอเปลี่ยนใจมาเลือกยำวุ้นเส้นเจ้าประจำ

ร้านนี้ขายเฉพาะช่วงเย็น

อาหารน่ากินเกินไป

หนอสั่งยำ 2 ถุง แล้วเหลือบไปเห็นแกงแปลกๆ

“แกงป่าปลากด” คนขายบอก

หนอสั่งแกงป่านั้นเพิ่ม รวมทั้งข้าวซอยไก่อีก 1 ชุด

เธอเป็นคนทำอาหารอร่อยมาก

ช่วงกลางวัน เธอขายก๋วยเตี๋ยวไก่มะระถัดเข้าไปในซอย

แต่หนอเคยชิมอาหารของเธอก็เฉพาะที่ขายช่วงเลิกงาน

อาหารข้างเคียงที่เธอทำสลับมาขายนอกจากยำน่าสนใจเสมอ

เธอเป็นคนโอภาปราศรัยดี

ผักหายาก มะนาวแพง อากาศร้อน

เรียกว่าเล่า “สารทุกข์” ดีกว่า เพราะ “สาระ” ที่ได้มีแต่ “ทุกข์”

ชีวิตคนขายอาหารลำบากจริงๆ หนอคิดอย่างนี้มานานแล้ว

“วันนี้ขายก๋วยเตี๋ยวได้ 700 บาทเอง...”

เธอตอกย้ำสิ่งที่หนอคิดด้วยประโยคนี้

“... ลงทุนแต่ละวัน 3,000 เชียวนะ”

เธอย้ำ แต่ก็ด้วยสีหน้าเรียบเฉย ฟังดูเป็นเรื่องปกติ

เธอบอกหนอว่าคนไม่ค่อยเดินออกมาซื้อข้าวกลางวันกันแล้ว

อากาศร้อนเกินไป ร้านก๋วยเตี๋ยวเงียบมา 3 อาทิตย์แล้ว

ทุกอย่างขึ้นราคา ทุกคนไม่อยากซื้อ

แต่จะทำอย่างไรได้เล่า คนขายก็ยังต้องขาย

หนอจ่ายเงินให้เธอตามราคา

200 บาท

มื้อนั้นอิ่มอร่อยเป็นพิเศษ

วันนี้คุณมีร้านอาหารเจ้าประจำกันหรือยังคะ?