ผมเคยเขียนโปสการ์ดส่งถึงคุณ
โปสการ์ดเรียบๆ
หย่อนลงตู้ไปรษณีย์
ส่งความคิดถึงผ่านตัวหนังสือ
ถ้าความคิดถึงของผมเป็นตัวหนังสือ
ก็คงจะพรั่งพรูออกมามากมายจนไม่เป็นภาษา
และถึงจะออกมาเป็นภาษา
ถึงจะออกมาจับใจความได้
ถึงจะออกมาสละสลวยเพียงใดก็ตาม
ความคิดถึงนี้ก็คงไปไม่ถึงคุณแล้ว
ผมเดินผ่านที่ทำการไปรษณีย์
แทบไม่มีใครส่งโปสการ์ดกันแล้ว
แต่ถึงคิดจะส่งก็คงจะมีคนรอรับกันทั้งนั้น
ผมได้แต่ยิ้มในใจ
ถ้าผมได้ส่งโปสการ์ดอีกครั้ง
ถ้าผมได้มีคุณอีกครั้ง
ก็คงจะดีไม่น้อย
วันนั้นผมบันทึกข้อความลงบนกระดาษด้วยน้ำหมึก
วันนี้ผมบันทึกข้อความลงบนหัวใจด้วยน้ำตา
ผมคิดถึงคุณ
