รัก

ตอนนั้นหนออายุ 17-18 ได้

วันที่หนอนั่งดูข่าวบันเทิงต่างประเทศอยู่

ตอนนี้หนอพยายามหา Clip อ้างอิง

แต่ก็หาไม่เจอเลย

นิยามของความรักคืออะไรกันนะ

และถ้าเราเจอคนที่รักเราจะรักเขาได้มากเท่าไร

สิ่งที่หนอจำได้ลางๆ จากข่าววันนั้น

ยังคงเป็นคำอธิบายที่ดีที่สุดเท่าที่เคยได้ยินมา

หนอก็เหมือนผู้หญิงคนอื่นๆ

อยากเจอผู้ชายดีๆ

อยากเจอคนที่ใช่

อยากเจอคนที่เราจะรักเขาได้อย่างเต็มหัวใจ

เวลาดูหนังฝรั่งผู้หญิงเรามักจะอิน

กับฉากแต่งงาน กับฉากกล่าวคำสาบาน

หนอค่อนข้างเฉยๆ กับฉากเหล่านั้น

หนอตั้งคำถามกับคำสาบานเหล่านั้นเสียมากกว่า

“จนกว่าความตายจะพรากเราจากกัน”

ใครมันจะไปทำได้วะ.. หนอคิด

แต่ในใจลึกๆ ก็หวังจะเจอคนที่จะทำได้นะ

หรืออย่างน้อยก็มีแนวโน้มที่จะทำได้

ทุกคนเคยดู Superman

สมัยนั้นคนที่รับบทนี้คือ Christopher Reeve

ซึ่งประสบอุบัติเหตุตกม้าเมื่อนานมาแล้ว

วันนั้นหนอนั่งดูข่าวเขาเสียชีวิต

หนอเข้าใจว่าสิ่งที่หนอจำได้นี้

มาจากปากภรรยาของเขา

Dana Reeve

ที่งานไว้อาลัยครั้งสุดท้าย

“ฉันทำตามคำสาบานที่ให้ไว้ไม่ได้...

ที่ว่าจะรักคุณ ‘จนกว่าความตายจะพรากเราจากกัน’

ฉันทำไม่ได้...

เพราะคุณจากไปแล้ว...

และฉันยังรักคุณอยู่...

ฉันจะรักคุณตลอดไป”

ใจความที่จำได้คือประมาณนี้

และก็ประมาณนี้แลที่ตรึงเด็กคนหนึ่งไว้ที่หน้าจอโทรทัศน์

เราจะเจอคนที่รักเราขนาดนี้ไหมนะ

เราจะรักใครได้ขนาดนี้ไหมนะ

หนอพยายามหา Clip ของทั้งคู่

ภาพข่าวเท่าที่เจอล้วนน่าประทับใจ

Christopher และ Dana เป็นคนที่เข้มแข็งมาก

ใครได้ดูพวกเขาอยู่ด้วยกันน่าจะได้พลังชีวิตเยอะทีเดียว

หนอแนะนำให้ของหาดูใน Youtube นะคะ

หนอคงอธิบายชีวิตของทั้งคู่ได้ไม่หมด

หรือไม่ ก็คงอธิบายได้ไม่ดีพอ

แต่นี่คือหนึ่งในนิยามของคำว่า “รักแท้” เท่าที่หนอรับรู้

ความรักแบบคู่ชีวิตนี่ดูยากนะคะ

เหมือนกับต้องพิสูจน์กันที่ “ปลายทาง”

ซึ่งก็ไม่รู้ว่าปลายทางที่ว่าคือเมื่อไร

รู้แต่ว่าทุกคนต้องทำวันนี้ให้ดีที่สุด

นิยามความรักของคุณคืออะไรกันบ้างคะ?

ค้น

มีคนบอกว่าหนอเป็นคนใจร้อนที่เย็นชา

ซึ่งมันก็เป็นจริงตามนั้น

หนอทั้งใจร้อน และเย็นชา

ทั้งร้อนมาก และเย็นมาก

หนอยอมให้มันเป็นอย่างนั้น

มันง่ายกว่าที่จะปล่อยให้เข้าใจอย่างนั้น

หนอไม่อยากให้ใครเห็นด้านที่อ่อนโยน

ไม่อยากให้ใครเห็นด้านที่อ่อนแอ

ความจริงอาการร้อนเย็นนี่แก้ไม่ได้นะ

แต่จะแสดงออกมากเท่าไร แค่นั้น

จะควบคุมได้มากเท่าไร แค่นั้น

อยากควบคุมมันหรือไม่ แค่นั้น

ทั้งหมดนี่เป็นเหตุผลหนึ่งที่ทำให้หนอเริ่มเขียน Blog

หนออยากให้การเขียน การเรียบเรียง และการเล่าเรื่อง

ช่วยค้นหาใจที่เย็นๆ และความอบอุ่นที่อาจมีอยู่

แล้วจนถึงวันนี้หนอค้นพบอะไรบ้าง?

การเขียนทำให้เรา “มอง” ได้ชัดขึ้น

มองเหตุการณ์รอบตัวประหนึ่งว่ามันไม่ได้เกิดขึ้นกับเรา

ถอยออกมามองภาพใหญ่ ภาพรวม

ทำให้เรา “เข้าใจ” ได้มากขึ้น

การเรียบเรียงทำให้ทุกอย่าง “ตกตะกอน” ได้เร็วขึ้น

มองความปั่นป่วนรอบตัวประหนึ่งว่ามันไม่ได้เกิดขึ้นกับเรา

ตะกอนในใจที่ฟุ้งๆ ก็สงบลงได้เร็ว

ทำให้เรา “เข้าใจ” ได้เร็วขึ้น

การเล่าเรื่องทำให้ชีวิตหนอ “มีความหมาย” มากขึ้น

มองสิ่งที่เกิดกับคนอื่นประหนึ่งว่ามันได้เกิดขึ้นกับเราอีกครั้ง

เมื่อมีคนมาปรึกษาปัญหาต่างๆ เราจะให้คำปรึกษากับเขาได้อย่างดี

ใช้สิ่งที่เรา “เข้าใจ” ช่วยให้คนอื่นได้ “เข้าใจ” บ้าง

และหนอยังค้นพบอะไรอีกหลายอย่าง

หนอค้นพบว่าถ้าเรามองอย่างเข้าใจ ใจก็จะเย็นลง

หนอค้นพบว่าถ้าเราให้อภัย ใจก็จะสงบ

หนอค้นพบว่าถ้าเรามองด้วยความรักความเมตตา ใจก็จะอบอุ่น

หนอว่า การที่เราพยายามอธิบายเหตุการณ์อะไรสักอย่าง

เป็นการบังคับให้เรามองเหตุการณ์นั้นจากอีกมุมมองหนึ่ง

เหมือนเวลาเราใช้ Passive Form

แล้วเรียกตัวละครด้วยสรรพนามบุรุษที่ 3

เมื่อเรามองตัวเองเป็น “บุรุษที่ 3”

เราจะเลิกมองตัวเองเป็นศูนย์กลางของทุกอย่าง

นี่คือสิ่งที่หนอค้นพบจากการเขียน Blog

และมันสำคัญกับชีวิตหนอมาก

วันนี้คุณค้นพบอะไรเพื่อตัวเองบ้างหรือยังคะ?

ให้

“น้ำใจ” เป็นสิ่งที่หาได้ยากในสังคมสมัยนี้

“การให้” เป็นสิ่งที่หาได้ยากในสังคมสมัยนี้

คนแปลกหน้ายังคงเป็นคนแปลกหน้า

และคนคุ้นเคยก็สามารถกลายเป็นคนแปลกหน้าได้เช่นกัน

คนเราปฏิเสธที่จะช่วยเหลือกัน

ต่างคนต่างอยู่กันมากขึ้น

ใส่ใจแต่ตัวเองกันมากขึ้น

ไม่ใส่ใจสิ่งที่ควรใส่ใจกันมากขึ้น

หนอเองก็เป็นคนที่ไม่ยุ่งกับคนอื่นนะ

ไม่อยากเข้าไปยุ่งกับปัญหาใดใด ของใครก็ตาม

เป็นความรู้สึกหนึ่งที่สุดท้ายแล้วทำให้ไม่ได้ช่วยเหลือคนอื่นสักที

รอยยิ้มและน้ำตาของคนแปลกหน้าไม่สำคัญ

ของตกช่วยเก็บ ของหายช่วยหา

รถเสียช่วยโบก และอื่นๆ

มองได้ว่าคนสมัยนี้ไม่น่าไว้ใจ

ต่างคนต่างไม่ไว้ใจกัน

ตัวเราเห็นเหตุ อยากไปช่วย ก็ไม่อยากยุ่งบ้าง

กลัวเป็นกับดักอะไรสักอย่างบ้าง กลัวโดนหลอก

ตัวเราประสบเหตุ อยากให้ช่วย ก็ไม่อยากให้วุ่นวายกัน

กลัวเป็นการเรียกภัยเข้าหาตัว กลัวโดนหลอก

เดือนที่แล้วเป็นวันเกิดของหนอ

เป็นวันเกิดที่ได้รับของขวัญมากที่สุด

เพราะได้รับจาก Followers หลายคน

เรายังคงเป็นคนแปลกหน้าต่อกันหรือเปล่านะ?

Technology สมัยนี้ทำให้คน “แปลกหน้า” กันน้อยลง

“ถึงเนื้อถึงตัว” กันมากขึ้น

ในขณะเดียวกัน ก็ยังต่างคนต่างอยู่กันมากขึ้น

เราคงเป็น “คนแปลกหน้าที่คุ้นเคย” กระมัง

อะไรเป็นสิ่งที่ทำให้หนอได้รับมิตรภาพโดยไม่คาดหมายเหล่านี้

ถ้า “น้ำใจ” เป็นสิ่งที่หาได้ยากในสังคมสมัยนี้จริง

ถ้า “การให้” เป็นสิ่งที่หาได้ยากในสังคมสมัยนี้จริง

สิ่งที่หนอได้รับมาจากทุกคนคืออะไรกัน?

หนอคงเป็นคนที่โชคดี

และหนอก็หวังให้ทุกคนโชคดีเหมือนหนอ

อย่างน้อยๆ ก็ขอให้ทุกคนรู้จัก “ให้”

อย่างน้อยๆ ก็กับ “คนคุ้นเคย”

เดือนนี้มีวันหยุดยาวเยอะ

หลายคนกลับบ้าน พบหน้าครอบครัว

พบปะคนใกล้ชิด เยี่ยมเยียนคนที่ไม่เจอมานาน

“ให้” ความสำคัญกับคนที่ควรได้ “รับ” นะคะ

ขอให้ทุกคนใช้เวลาอย่างมีความสุขที่สุดค่ะ

ยื้อ

ผิงวางกระเป๋าเดินทางลงอย่างเหนื่อยหน่าย

ค่อยๆ เปิดมันออกเพื่อรื้อเสื้อผ้าออกมาซัก

ทริปไปทะเลครั้งที่ 3 ในรอบเดือนครึ่งไม่ได้ผล

ชีวิตคู่ของผิงกำลังล่มสลาย

อ้นเป็นคนบ้างาน ทะเยอทะยาน และรักตัวเอง

รักตัวเองเสียจนไม่มีที่เหลือพอจะรักคนอื่น

ไม่มีที่เหลือพอจะรักผิง

แม้จะพยายามรักมาตลอดก็ตาม

ผิงกับอ้นอยู่ด้วยกันก่อนแต่งงาน

ครอบครัวของทั้งคู่รับรู้

ถึงอย่างนั้นก็เป็นสิ่งที่สังคมรับไม่ได้

ช่างหัวสังคมมันปะไร..

ผิงดูแลอ้นมาตลอด

อ้นเป็นเด็กกิจกรรมมาตั้งแต่สมัยมัธยม

เล่นดนตรี แข่งกีฬา ติดไม่ค่อยจะรักเรียนด้วยซ้ำ

ผิงต่างหากที่เอาใจใส่ ตามงานให้ทุกครั้ง

แรกๆ ที่จะคบกัน พ่อแม่ของผิงไม่ชอบเลย

ทำไมผิงต้องเลือกรัก “เด็กหลังห้อง” แบบนี้

แต่ผิงก็สู้กับความคิดนั้นของพ่อแม่ได้ สู้จนชนะ

ผิงสู้... เพื่อที่จะได้รักอ้น

ผิงสู้เพื่ออ้นมาตลอด

แม้แต่วันนี้ ที่อ้นจะไป ผิงก็ยังสู้

ที่ตรงนี้คือที่ที่ดีที่สุดสำหรับอ้นแล้ว

เพราะผิงดูแลอ้นได้ดีกว่าใคร..

ความคิดทั้งหมดแล่นผ่านหัวเข้าๆ ออกๆ

ขณะที่มือกำลังลบความทรงจำบางอย่าง

ผิงกด Delete รูปคู่ใน Facebook ทีละรูป

สิ่งนี้ช่างน่าอาย การเลิกกับใครสักคนช่างน่าอาย

ผิงคบกับอ้นมานานเกินไปเสียแล้ว

นานจนผิงไปเริ่มใหม่กับใครไม่ได้

ผิงพยายามยื้ออ้นไว้มานานเกินไปเสียแล้ว

นานจนผิงไม่รู้ว่าต้องปล่อยอ้นไปอย่างไร

ทริปไปทะเลครั้งที่ 3 ในรอบเดือนครึ่งไม่ได้ผล

เหมือนกับอีกหลายอย่างที่ไม่ได้ผล

การจุดเทียนเพิ่มบรรยากาศ น้ำมันหอมระเหย

ชุดชั้นในเซ็กซี่... ตามที่หนังสือ How-to บอกไว้ทุกประการ

 “คู่มือ” จะมาช่วยอะไร

ความรักมีคู่มือ มีสูตรสำเร็จอย่างนั้นหรือ

แต่ถึงจะไม่ช่วยอะไร มันก็เป็นหนังสือที่ขายดี

ช่างหัวหนังสือมันปะไร..

ลึกๆ ทั้งคู่รู้ว่ามันต้องจบลง

เรื่องจุกจิกเล็กน้อยระหว่างกันเป็นปัญหามาตลอด

เพียงแต่ต่างคนต่างเลือกที่จะมองไม่เห็นเอง ต่างคนต่างยื้อเอาไว้

แล้ววันนี้ก็มาถึง..

ผิงมองกระดาษโน้ตที่อ้นทิ้งไว้ให้ที่สมุยอีกรอบ

กระดาษที่วางอยู่บนโต๊ะข้างหัวเตียง

ในห้องเปล่าๆ ที่มีแต่ผิง ตื่นมาคนเดียว

แล้วน้ำตาที่ไม่ควรเอ่อก็เอ่อ

“ไปหาผู้หญิงที่ดูแลผิงได้เถอะ

อ้นไม่ดีพอ ไม่เคยดีพอเลย

และคงไม่มีวันที่จะดีพอ

สำหรับผู้ชายดีๆ อย่างผิง...”

“... ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง”

เธอบอกแค่นั้น

------------------------------

คุณคิดมาตลอดว่าผิงเป็นผู้หญิงและอ้นเป็นผู้ชายหรือเปล่าคะ?

ทำไมล่ะ?

เที่ยว

บ่ายวันหนึ่งที่อากาศร้อนมาก

หนอกินข้าวกลางวันเสียจนอิ่ม

การโบกรถแท็กซี่เป็นเรื่องที่น่าเบื่อหน่าย

บรรยากาศ ณ ตอนนั้นไม่มีอะไรดีเลย

ในที่สุดก็ได้แท็กซี่ หนอกระโดดขึ้นเบาะหลัง

ถัดตัวค่อนไปทางกึ่งกลางที่นั่งเพื่อรับแอร์เย็นๆ

ค่าอาหารวันนี้หมดไปเท่าไรนะ..

แล้วไหนจะของที่ซื้ออีก..

“ไปสถานีบีทีเอส........ค่ะ” หนอบอกชื่อสถานีรถไฟฟ้าที่ใกล้ที่สุด

คนขับไม่ได้พูดอะไรมาก เขาแค่ขับรถไปเรื่อยๆ

วันนั้นรถติดพอสมควร มิเตอร์วิ่งขึ้นไม่ยอมหยุด

เอาเถอะ.. ช่วยไม่ได้.. เรื่องเล็กน้อย.. เท่าไรก็จ่ายไป.. หนอคิด

ในที่สุดก็ใกล้ถึงจุดหมาย คนขับถึงได้ถามขึ้น

“คุณหนูครับ ไอ้รถไฟฟ้านี่ขึ้นยังไงครับ...”

มันคือคำถามแบบไหนกันวะนั่น.. หนอคิดในใจ

“... ลุงอยากพาลูกขึ้นวันเกิด มันไม่เคยขึ้นเลย ว่าจะพามันเที่ยว”

ประโยคนั้นของลุงแทบจะพังโลกทั้งโลกของหนอ

รถไฟฟ้าที่หนอขึ้นทุกวันอย่างไม่เคยคำนวณค่าใช้จ่าย

ขึ้นไปห้าง เดินเล่นไม่ซื้ออะไร แล้วกลับบ้าน

ขึ้นไปกินข้าวที่หนึ่ง ย้อนมาอีกที่หนึ่ง แล้วกลับบ้าน

ค่าโดยสารเล็กน้อยเหล่านั้น

มันคือสิ่งที่ลุงต้องเก็บรวบรวมเงินเชียวหรือ

ข้อมูลที่ได้ไม่ใช่ความรู้ใหม่ ไม่ได้น่าประหลาดใจนัก

แต่หนอกลับไม่เคยนึกถึงมาก่อนเลย

คนขับแท็กซี่ส่วนใหญ่มักพูดถึงค่าใช้จ่ายต่างๆ

เงินเก็บที่แทบไม่เหลือในแต่ละวัน

ซึ่งน้อยคนจะใส่ใจ ก็มันเป็นปัญหาของเขา

แต่วันนั้นหนอกลับรู้สึกต่างออกไปนะ

“เที่ยว” ที่ลุงบอกว่าอยากพาลูกไป

มันช่างต่างแสนต่างกับ “เที่ยว” ที่หนอได้ไป

ค่าเดินทางที่หนอแทบจะนับเป็น “เศษเงิน”

กลับกลายเป็น “เงินเก็บ” ทั้งหมดของลุง

วันนั้นหนอใช้เวลาที่มีเหลืออยู่น้อยนิดก่อนจะลงจากรถ

พยายามอธิบายลุงคนขับให้กระจ่างที่สุดเท่าที่จะทำได้

หวังว่าลูกชายลุงคงสนุกกับการขึ้นรถไฟฟ้า

หวังว่าลูกชายลุงจะมีความสุขกับของขวัญวันเกิดนั้น

หวังว่าลูกๆ ทุกคนจะระลึกถึงสิ่งที่พ่อแม่ทำให้

ตาย

เมื่อวันก่อนพ่อไปงานศพมาค่ะ

ช่วงนี้ดูจะต้องไปบ่อย

การตายจากกันเป็นอย่างไรนะ

ผู้ตายได้จากโลกนี้ไป

“ผมติดค้างคุณพ่อ 2 สิ่ง...”

ลูกชายผู้ตายพูดขึ้นในงาน

“สิ่งที่ทำไม่ได้ กับ สิ่งที่ทำไม่ทัน”

จริงสินะ... สิ่งที่ทำไม่ทัน

การจากลาที่ไม่ได้เตรียมใจ

สิ่งที่เป็นปมไม่ทันได้ถูกแก้

สิ่งที่คาใจไม่ทันได้ถูกอธิบาย

คำอำลาไม่ทันได้ถูกเอ่ย

มีคนเกิดขึ้นและตายลงบนโลกนี้อยู่ทุกวัน

เป็นเรื่องธรรมดา

ทุกสิ่งเกิดขึ้นและดับไป ชีวิตก็เช่นกัน

เราต้องทำใจยอมรับ

ไม่มีใครรู้ว่าจะตายเมื่อไร

ยกเว้นว่าจะมาจากการกระทำของตัวเอง

นั่นคือ ฆ่าตัวตาย

แต่จะตายแบบใดก็เป็นความสูญเสียทั้งสิ้น

“คุณอย่าคิดว่าการฆ่าตัวตายไม่มีเหตุผลนะ...”

อาจารย์ท่านหนึ่งเคยสอนไว้

“ตายนี่... ดีไหม?”

“ไม่ทราบครับ/ค่ะ” ลูกศิษย์ในห้องตอบ

“คุณไม่รู้ใช่ไหมว่าตายแล้วดีไหม

คนที่จะฆ่าตัวตายก็ไม่รู้หรอก

อาจจะดีก็ได้ อาจจะแย่ก็ได้ 50-50

เขารู้แต่ว่าตอนนี้ชีวิตเขาไม่ดีเลย...”

ลูกศิษย์ในห้องนั่งฟังกันเงียบกริบ

“ตอนนี้ชีวิตคุณแย่มาก

แต่มีโอกาส 50% ที่อาจจะดีขึ้น

คุณจะทำไหมล่ะ? ...”

ลูกศิษย์ในห้องบ้างก็เริ่มพยักหน้า

บ้างก็ทำหน้าครุ่นคิดเฉยๆ

“เขามีเหตุผลของเขาสิ ถึงได้ทำ

เพียงแต่เป็นเหตุผลที่เราไม่เข้าใจ”

... แล้วเราจำเป็นต้อง “ตาย” จริงไหม ถึงจะได้ตายจากกัน

ช่วงนี้หนอไม่ค่อยได้ไปงานศพค่ะ

แต่ดูจะได้ยินเรื่องทำนองเดียวกันบ่อยๆ

เหมือนการตายจากกัน

เพียงแต่ผู้ตายไม่ได้จากโลกนี้ไปจริงๆ

คนบางคน “ฆ่าตัวตาย” ไปจากชีวิตของเรา

พร้อมกับ “ฆ่าเราให้ตาย” ไปจากชีวิตของเขาด้วย

เขาคงมีเหตุผลของเขา

เพียงแต่เป็นเหตุผลที่เราไม่เข้าใจ

คนเรามีเหตุให้มาพบกัน

และมีเหตุให้แยกจากกัน

ส่วนหนึ่งเป็นโชคชะตา

อีกส่วนเป็นทางเลือก

คนบางคนเลือกที่จะไม่อยู่ในชีวิตของเรา

และเลือกที่จะให้เราไม่อยู่ในชีวิตของเขา

ซึ่งเขาก็มีเหตุผลของเขา

เพียงแต่เป็นเหตุผลที่เราไม่เข้าใจ

... เราไม่จำเป็นต้องเข้าใจหรอก

การจากลาที่ไม่ได้เตรียมใจ

บางปมยังไม่ถูกแก้

บางสิ่งยังไม่ถูกอธิบาย

บางคำลายังไม่ถูกเอ่ย

มีคนเกิดมาและตายไปจากชีวิตของเราอยู่ทุกวัน

เป็นเรื่องธรรมดา

ทุกสิ่งเกิดขึ้นและดับไป มิตรภาพก็เช่นกัน

เราต้องทำใจยอมรับ

... แต่ก็เป็นความสูญเสียทั้งสิ้น

อุ้ม

เมื่อวันก่อนหนอเดินเล่นอยู่ในห้าง

กำลังเดินลงบันไดเลื่อน

เห็นคุณพ่อคนหนึ่งกำลังอุ้มลูกที่หลับอยู่

ไกวไปไกวมา

เดินขึ้นบันไดเลื่อนสวนขึ้นไป

น้องคนนั้นน่าจะสัก 6-7 ขวบได้

คุณพ่อคงเมื่อยน่าดู

เป็นภาพที่น่ารักดี

พ่อเราเมื่อยไหมนะ ตอนนั้น

หนอโตมาโดยที่พ่อยอมให้ขี่หลังและนั่งตัก

หนอนั่งตักพ่อจนจบปริญญาตรีเห็นจะได้

คงเป็นเรื่องแปลกสำหรับหลายคน

แต่เป็นความเคยชินของบ้านเราไปแล้ว

ปลายปีก่อนโน้นที่น้ำท่วมใหญ่

บ้านเราไม่ท่วมเหมือนบ้านคนอื่น

แต่ก็มีวันที่ต้องลุยน้ำอยู่บ้าง

พ่อบอกให้หนอขี่หลังพ่อ เท้าจะได้ไม่เปียก

พ่อเราจะไหวไหมนะ หนอคิด

“พ่อเคยแบกน่า ต้องแบกได้สิ”

พ่อพูดอย่างกับว่าลูกสาวพ่อยังเป็นเด็กตัวเล็กๆ

พ่อคงคิดว่าหนอยังเป็นเด็กตัวเล็กๆ ของพ่ออยู่จริงๆ

คงเป็นความเคยชินของพ่อไปแล้ว

ไม่สิ... หนอว่า พ่อแม่ทุกคนคงคิดอย่างนี้

ไม่ใช่ความเคยชินหรอก

แต่เป็นสัญชาตญาณ

วันนั้นหนอขี่หลังพ่อนะ และเท้าหนอก็ไม่เปียก

พ่อเราไหวนี่นะ หนอคิด

พ่อไหวเสมอเมื่อเป็นเรื่องลูก

พ่อแม่ทุกคนคงเป็นอย่างนี้

พ่อแม่ทุกคนอุ้มลูกจนกว่าจะอุ้มไม่ไหว

และอุ้มต่อไปในความรู้สึก

ให้ลูกรู้สึกปลอดภัยอยู่เสมอ

ไกวไปไกวมา

พ่อกับแม่คงเมื่อยน่าดู

เป็นความรู้สึกที่อบอุ่นดี

เราจะไหวไหมนะ หนอคิด

เราจะไหวไหมกับชีวิตที่เหลือ

ทุกคนมีความท้าทายรออยู่เบื้องหน้า

และต้องเติบโตผ่านความท้าทายนั้นไปให้ได้

นี่คือชีวิต เมื่อบทหนึ่งจบลง บทถัดไปก็เริ่มขึ้น

นี่คือชีวิต ไม่มีวันจบ ไม่มีวันหยุด ไม่มีวันพัก

ทุกวัน เราตื่นมาเพื่อเริ่มต้นบทใหม่ของชีวิต

ทุกวัน พ่อกับแม่มองดูเราเริ่มต้นบทใหม่ของชีวิต

อุ้มลูกน้อยในความรู้สึก กอดลูกน้อยที่เสียความรู้สึก

เราต้องไหวสินะ หนอคิด

พ่อไหวเสมอเมื่อเป็นเรื่องหนอ

หนอก็ต้องไหวเสมอเมื่อเป็นเรื่องตัวเอง

พ่อยังคงอุ้มหนออยู่

พ่อยังคงกอดหนออยู่

ทุกวัน... ในความรู้สึก

ให้หนอรู้สึกปลอดภัยอยู่เสมอ

27 ปีแล้ว... พ่อคงเมื่อยน่าดู

แต่พ่อก็ไม่เคยบ่นว่าเมื่อยสักครั้ง

หนอก็ต้องไม่เมื่อยบ้างสินะ

หรือต่อให้เมื่อยก็ต้องไม่หยุดเดิน

ชีวิตเป็นของเราก็จริง แต่ไม่ได้เป็นของเราคนเดียว

ใช้ชีวิตโดยคิดถึงคนที่ “อุ้ม” เรามาตลอดบ้าง

ทุกวัน เราตื่นมาเพื่อเริ่มต้นบทใหม่ของชีวิต

ขอให้วันนี้เป็นวันเริ่มต้นเดือนที่ดีของทุกคนค่ะ

ลงวันที่ 1 เมษายน 2556