ความเท่าเทียมบนท้องถนน

วันนี้ฝนตกหนักมาก

และรถก็ติดมากด้วย

ทุกคนดูจะประสบปัญหากัน

ทั่วทั้งกรุงเทพมหานคร

ฝนยังคงตก

ตอนที่หนอขึ้นแท็กซี่

ระยะทางไม่ไกลบนถนนสายเดียว

แค่แล่นตรงมาก็ถึงบ้านหนอแล้ว

วันนี้ใช้เวลานานเป็นพิเศษ

แต่ก็เอาเถอะ ไม่ได้รีบอะไร

ขามาจ่ายไปไม่ถึง 80 บาท

ขากลับจ่ายเท่าไรรอลุ้นเอา

คนขับแท็กซี่คันนี้พูดเก่งมาก

พูดเก่งจนทำอะไรไม่ถูก

ไม่สิ ทำอะไรไม่ได้เลยต่างหาก

อุตส่าห์ทำเงียบ ไม่ตอบไปก็หลายครั้ง

หนอสังเกตว่าคนขับชอบชี้ให้ดู

คนยืนรอรถริมถนน

คนรอกลับบ้าน

คนไม่มีร่ม

คนเดินถนนมีหลายประเภทสินะ

รถบนถนนก็มีหลายประเภทเช่นกัน

คนขับคนนี้เล่าถึงการขับรถแบบต่างๆ

รถเบนซ์เร่งถึง 180-200 ยังขับนิ่มมาก อะไรก็ว่าไป

หนอคิดในใจว่า

“จุดนี้รถเบนซ์ก็ไปไม่ได้ปะวะ...”

หนอหันไปมองนอกรถแทน

ไม่มีใครขยับไปไหนได้เลย

นานๆ ทีจะมีวันอย่างวันนี้นะ

วันที่คนเดินเท้ามีแต่ตัวไปไหนไม่ได้ไกล

วันที่มอเตอร์ไซค์แทรกไปก่อนรถไม่ได้

วันที่รถทั้งถูกทั้งแพงได้แต่จอดนิ่งอยู่บนถนน

นานๆ ทีทุกคนจะมีความรู้สึกร่วมกันนะ

ไม่ว่าจะเป็นคนรวยคนจน

ขยันหรือขี้เกียจ

สบายหรือมีภาระ

หลายครั้งที่หนอสังเกตระหว่างทาง

เวลาเลิกงานทุกคนจะรีบกลับบ้าน

ไม่มีใครสนใจใคร

หอบข้าวหอบของพะรุงพะรัง

หนอเห็นแม่ๆ หลายคน

หอบกับข้าวกลับบ้าน

หิ้วกันเส้นเอ็นแขนขึ้น

นั่งมอเตอร์ไซค์บ้าง รถตู้บ้าง

เอาเป็นว่า ทุกคนมีวิถีชีวิตของตัวเอง

มีหน้าที่ต้องรับผิดชอบของตัวเอง

และมีวิธีกลับบ้านของตัวเอง

แต่ส่วนใหญ่ที่เห็นก็ไม่ได้สบาย

คนส่วนใหญ่ในสังคม

ตื่นเวลาเดียวกัน

ออกจากบ้านพร้อมกัน

กลับบ้านพร้อมกัน

หนอเคยนั่งคิดเล่นๆ ว่า

จะมีใครที่ควรได้สิทธิ์กลับบ้านเร็วไหมนะ

คุณแม่ที่ถือกับข้าวถุงใหญ่ๆ

คุณพ่อที่ทำโอทีมาทั้งอาทิตย์

วันนี้เป็นวันที่ไม่มีใครได้สิทธิ์นั้นเลย

ทุกคนมากองรวมกันอยู่บนถนน

แบ่งปันลมหายใจร่วมกันคนแปลกหน้า

และไม่มีทางเลือกอื่นให้เลือก

หนอบอกคนขับแท็กซี่ว่า

ให้ปล่อยลงที่ถนนใหญ่

หน้าลาวิลล่าอารีย์

เดี๋ยวจะเข้าบ้านเอง

มันง่ายกว่านะ

สำหรับคุณคนขับด้วย

แล้วจากนนั้นแกเองถึงได้ยอมรับ

ว่าถ้าได้แวะพักที่ปั๊มน้ำมันข้างหน้าก็คงดี

ไม่มีใครได้กลับบ้านเร็วหรอก

แต่อย่างหนึ่งที่รู้สึกดีคือ

การที่ได้ทำให้คุณคนขับได้พักบ้าง

การต่อรถเข้าซอยเองไม่ได้ทำให้หนอลำบาก

ถ้าวันนี้คุณกลับถึงบ้านแล้ว

รีบอาบน้ำเข้านอนนะคะ

อากาศอย่างนี้จะป่วยเอาได้

ขอให้ทุกคนมีวันพรุ่งนี้ที่ดีค่ะ

วันหนึ่ง หนึ่งวัน

วันหนึ่ง เมื่อไม่นานมานี้

หนอตื่นขึ้นมาพร้อมความรู้สึกใหม่ๆ

อย่างแรกที่ทำคือปิดแอร์

ลุกขึ้นมาได้ก็จัดหมอนข้าง

พับผ้าห่ม เก็บที่นอน

หนอเดินลงไปข้างล่าง

เปิดไฟในครัว

เปิดตู้เย็น หยิบกาแฟ

เสียบปลั๊กและเปิดทีวี

ดูข่าวไปพลาง ละเลียดกาแฟไปพลาง

ต้องออกจากบ้านสินะ

เตรียมตัวเรียบร้อยแล้ว

ก็ไปโบกรถหน้าบ้าน

สองข้างทางดูปกติดี

หมาสองสามตัวเล่นกันอยู่ริมถนน

ฟุตปาธคนเต็มเชียว

กำลังพักกลางวันกันล่ะสิท่า

เดินช้าอย่างกับจะชมจันทร์

คนรีบๆ หน่อยต้องลงไปเดินบนถนน

พนักงานบริษัทนี่เขาไม่รีบกันหรือยังไงนะ

คุณป้าขอทานนั่งอยู่ที่พื้น

มีกระเป๋าถือสีดำวางอยู่ข้างหลัง

ดู Professional ดี

ขาดแค่เครื่องตอกบัตร

ก็จะนับเป็นอาชีพได้แล้ว

บันไดเลื่อนขึ้นบีทีเอสแน่นมาก

ไม่มีใครหลีกทาง

ไม่มีใครขยับ

ไม่มีใครมีน้ำใจ

ไม่มีใครใช้หัวคิด

ในขบวนบีทีเอสไม่ค่อยมีคน

แอร์เย็นฉ่ำ

เป็นความรู้สึกที่ดี

แม้ข้างนอกจะไม่ค่อยร้อนเท่าไร

ออกจะครึ้มเสียด้วยซ้ำ

ประตูเปิด

คุณยายคนหนึ่งเดินเข้ามา

ผู้ชายสองสามคนลุกให้นั่ง

อืม อย่างน้อยก็มีคนขยับ

อย่างน้อยก็มีคนมีน้ำใจ

มีอะไรเกิดขึ้นรอบตัวเรา

เยอะแยะไปหมด

เป็นเช่นนี้อยู่ทุกวัน

แต่หลายคนมักเลือกที่จะไม่รับรู้

หนอก็เป็นหนึ่งในหลายคนนั้น

เป็นเวลานานแล้ว

ที่หนอไม่เคยหยุดมองสิ่งรอบตัว

ตั้งแต่ตื่นนอน จนถึงเข้านอน

อย่างเดียวที่หนอหยุดมองมากที่สุด

ก็คือโทรศัพท์มือถือ

โลกที่ไม่มีโทรศัพท์มือถือให้เล่น

ดูจะเป็นโลกที่มีรายละเอียดเยอะเสียจริง

รายละเอียดที่ไม่ได้เกี่ยวกับตัวเราเท่าไร

รายละเอียดที่ไม่ได้น่าสนใจเท่าไร

รายละเอียดของสังคม

หนอรู้สึกว่ารอบตัวมีแต่ปัญหา

การหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเล่น

มักเป็นทางออกที่ดีของหนอเสมอ

แต่หนอเลือกที่จะไม่หยิบมันขึ้นมา

แล้วเลือกมองปัญหารอบตัวแทน

จริงๆ แล้วมันก็สบายดีนะ

เมื่อเราอยู่กับโทรศัพท์มือถือน้อยลง

เราก็ได้อยู่กับตัวเองมากขึ้น

เหมือนเป็นการคืนตัวเราสู่สังคม

คืนตัวเราสู่โลก

อากาศดี

ไม่สดใสเท่าไร เพราะไม่มีแดด

แต่อากาศดี

จนจะหมดวันแล้ว

แต่อากาศก็ยังดี

และ... หนึ่งวัน แบตก็ยังไม่ค่อยลดลงเลย

อกไก่อบชานอ้อย

หนอนั่งอยู่ที่ระเบียงห้อง

ฟังเสียงคลื่นกระทบฝั่ง

ชายหาดอยู่ห่างออกไปไม่ไกลนัก

เดินจากตึกนี้ 10-20 ก้าวก็ถึง

ฟ้าที่นี่ยังคงสดใส

พระอาทิตย์ยังคงยิ้มแฉ่ง

อากาศที่นี่ดีกว่าสถานที่ที่หนอจากมาเยอะ

ได้ยินว่าที่กรุงเทพฯ ฝนตกหนักเชียว

หนอแสวงหาความเงียบสงบบางอย่าง

อาจหมายถึงความเงียบสงบในจิตใจก็ได้

เพียงแต่ต้องลองเปลี่ยนสถานที่ดูบ้าง

ถึงจะรู้แน่ว่าแสวงหาอะไรอยู่

วันนี้หนอได้รับสิ่งนั้นแล้ว

ได้รับมาส่วนหนึ่ง

สิ่งที่หาไม่ได้ที่กรุงเทพฯ

โลกส่วนตัวใบเล็กๆ

จริงๆ แล้วโลกส่วนตัวควรจะเกิดขึ้นได้ทุกที่

น่าเศร้ามากที่หนอยังต้องปรับตัว

แม้แต่กับโลกส่วนตัวของตัวเอง

คงเป็นเพราะว่าหนอไม่เคยยอมรับว่ามันมีอยู่

หนอคิดมาตลอดว่า “การมีโลกส่วนตัวสูง”

เป็นเสมือนคำด่า

เป็นสิ่งที่ความหมายไม่ดี

แปลได้ว่า “การไม่มีคนเข้าใจ”

ก็จริงอยู่

ไม่มีใครเข้าใจ

อย่างน้อยก็เรื่องการมาทะเลครั้งนี้

แต่ก็ยังดีที่ไม่มีใครพยายามตั้งคำถาม

การมาทะเลคนเดียวไม่ได้แย่ขนาดนั้น

ถ้าใช้มาตรฐานของหนอตัดสิน

คนอื่นๆ ดูจะไม่ค่อยเห็นด้วย

ทุกคนใช้มาตรฐานของตัวเองตัดสินคนอื่นเสมอ

เที่ยวทะเลคนเดียวจะสนุกได้อย่างไร

พวกเขาถามกัน

ก็ไม่ได้สนุกนี่นะ

ก็หนอไม่ได้แสวงหาความสนุก

ตัวตนของหนอที่คนอื่นรับรู้

ดูจะเป็นทุกอย่าง

ที่ตรงข้ามกับความเงียบสงบ

ต้องเป็นอย่างนั้นแน่ๆ

ตัวตนส่วนหนึ่งของหนอ

เป็นอย่างที่คนอื่นเข้าใจนั่นแล

แต่ก็ไม่ได้หมายความว่า

หนอจะไม่มีมุมที่เงียบสงบเอาเสียเลย

ให้กลุ่มคนกับหนอ

แล้วหนอจะทำให้บทสนทนาสนุกสนาน

ชวนคุยเรื่องอะไรก็ได้

แล้วหนอจะทำให้ช่วงเวลาสนุกสนานนั้นมีคุณค่า

ตัดกลุ่มคนออกจากหนอ

แล้วหนอจะทำให้บทสนทนาเงียบสงบ

หนอสามารถคิดเรื่องอะไรก็ได้

แล้วหนอจะทำให้ความเงียบสงบนั้นมีคุณค่า

หนอเคยสงสัยว่าตัวเองจะเงียบเกินไป

สงสัยแบบนี้มาตั้งแต่ชั้นประถม

ซึ่งคนรอบตัวตอนนี้คงดูไม่ออก

ทักษะทางสังคมหนอพัฒนาขึ้นมาก

หนอรักษาเส้นแบ่งระหว่าง

นิสัยเวลาอยู่ในสังคม

กับนิสัยเวลาอยู่คนเดียว

ไว้ได้อย่างดี

หนอสามารถโดยสารรถยนต์

กับสมาชิกในบ้านได้โดยไม่พูดอะไรสักคำ

ถึงอย่างนั้นก็พยายามพูดบ้าง นานๆ ที

แค่นานๆ ที

บทสนทนาหนึ่งระหว่างทางมาที่นี่

คือเรื่องอกไก่อบชานอ้อย

เรื่องเล็กๆ ที่ยิ่งใหญ่

ของกินเป็นหัวข้อสนทนาที่ดีเสมอ

หนอกินอกไก่อบชานอ้อยครั้งแรก

ตอนที่แย่งพี่ชายกินสมัยเด็กๆ

แต่จากนั้นมาก็กินไม่บ่อยนัก

จนไก่ยี่ห้อนี้เริ่มหายไปจากตลาด

มาคราวนี้ไม่รู้อะไรดลใจ

ให้หนอซื้อเมนูนี้กินระหว่างทาง

ส่วนหนึ่งเป็นความหิว

อีกส่วนน่าจะเป็น “ความคิดถึง”

แค่การพูดชื่อเมนู “อกไก่อบชานอ้อย”

ก็ทำให้ความทรงจำวัยเด็กกลับมาแล้ว

การกินเข้าไปแล้วรู้สึกอร่อย

เป็นแค่ผลพลอยได้

อีกผลพลอยได้หนึ่งที่หนอได้

ก็คือบทสนทนาดีๆ กับพ่อ

จากข้อดีทั้งหมดนี้ 45 บาท

ค่าอกไก่อบชานอ้อยนี่คุ้มค่าเหลือเกิน

หนอยังคงนั่งอยู่ที่ระเบียงห้อง

ฟ้าที่นี่ยังคงสดใส

หนอยังคงแสวงหาความเงียบสงบ

ขอบคุณอกไก่อบชานอ้อยสำหรับวันดีๆ

ตัวละครที่รัก

ในเวลาที่เหมาะสม สิ่งดีๆ จะเกิดขึ้นเอง

หนอเชื่ออย่างนั้น

หนอเชื่อว่าโชคชะตามี Timing ของมัน

ทั้งเรื่องสำคัญในชีวิต

และสิ่งละอันพันละน้อยรอบตัวเรา

หนอกำลังคิดว่า

บางสิ่งที่ดูไม่สลักสำคัญอะไร

กลับเกิดขึ้นในเวลาที่เหมาะเจาะอย่างน่าประหลาด

บางสิ่งเกิดขึ้น

เพื่อให้เรานึกย้อนถึงอะไรบางอย่าง

เมื่อกลางเดือนที่แล้วหนอได้ไปดูหนังเรื่องหนึ่ง

เป็นหนังที่สร้างมาจากหนังสือการ์ตูนเรื่องโปรด

หนึ่งในความทรงจำที่ดีที่สุดในช่วงมัธยมต้นเลยทีเดียว

พอโตมาหน่อย ความรู้สึกติดการ์ตูนก็ค่อยๆ หายไป

วันนั้นหนอเดินเข้าโรงหนังแบบไม่ได้คาดหวังอะไร

หนังเรื่องที่ว่านี้ถูกกำหนดให้เป็น Rate 18+

เนื่องจากมีภาพความรุนแรงมากมาย

แต่ก็นับว่าเป็นหนังที่สร้างได้อย่างตรงไปตรงมา

สามารถทำให้สิ่งที่อยู่ในหนังสือการ์ตูนออกมาโลดแล่น

ปลุกความทรงจำเก่าๆ ของหนอให้กลับมาได้

หนอคิดอยู่นานมาก

ว่าจะเขียน Blog นี้ดีหรือไม่

หนอรักการ์ตูนเรื่องนี้มากจนไม่อยากเขียนอะไรเกี่ยวกับมัน

ไม่รู้ต้องเริ่มตรงไหน ต้องเป็นอย่างไร ต้องยาวเท่าไร

ถึงจะคู่ควรกับคุณค่าของมัน

ที่เขียนมาทั้งหมดนี้ดูเกินจริง

การ์ตูนเรื่องหนึ่งจะมีคุณค่าสักเท่าไรกัน

จะมีอะไรให้เขียน Blog ถึง

จะให้อะไรกับชีวิตเราได้บ้าง

หนอคิดเยอะแยะไปหมด คิดกลับไปกลับมา

หนอกลับมารื้อหนังสือการ์ตูนที่บ้าน

พร้อมทั้งหา Animation เก่าๆ มาดู

เพื่อรื้อฟื้นความทรงจำดีๆ สมัยเด็ก

เขาว่ากันว่าหนังสือเก่าๆ อ่านตอนเด็กกับตอนโต

ให้ความหมายกับเราคนละแบบ

เป็นจริงตามนั้น

เราเข้าใจงานเขียนต่างๆ

ด้วยปริมาณประสบการณ์ในตัวเรา

หนอค้นพบอะไรหลายอย่างจากการรื้อฟื้นครั้งนี้

และก็เป็นสิ่งที่หนอต้องการในจุดนี้ของชีวิตเสียด้วย

เรื่องที่หนอกำลังพูดถึงอยู่นี้ คือ ซามูไรพเนจร

ซึ่งในแต่ละ Version ที่ทำออกมา

ทั้งหนังสือการ์ตูน Animation เป็นตอนๆ และอื่นๆ

มีเนื้อหาแตกต่างกันไปตามบริบทของการผลิต

แต่แกนหลักของเรื่องยังคงเหมือนเดิม

สิ่งที่หนอต้องการเขียนถึงใน Blog นี้

ก็คือตัวละครโปรดของหนอ

เป็นตัวละครโปรดสมัยที่อ่านครั้งแรก

และยังคงเป็นตัวละครโปรดอยู่จนทุกวันนี้

ที่น่าแปลกคือตัวละครนี้ไม่ใช่ตัวละครหลัก

จริงอยู่ ในเมื่อเรื่องนี้คือ “ซามูไรพเนจร”

สิ่งที่ตรึงผู้อ่านให้ติดตามและติดใจ

คือตัวละครเอก คือตัว “ซามูไร”

แต่ในแง่ของการเลือกตัวละครโปรด

หนอเชื่อว่าผู้อ่านทุกคนล้วนมีมุมมองของตัวเอง

ทีนี้ ถ้าเราตัดตัวละครเอกออกไป

ก็จะเหลือนางเอกของเรื่อง

ที่หนอต้องยอมรับว่าไม่ได้ชอบเธอนัก

น่าแปลกจริงๆ กลายเป็นว่าสำหรับหนอแล้ว

ตัวละครหลักอื่นๆ ช่างไม่ดึงดูดเอาเสียเลย

ตัวละครที่หนอต้องการเขียนถึงมีชื่อว่า

ยูกิชิโร โทโมเอะ

เป็นอดีตภรรยาของตัวละครเอกของเรื่อง

ที่เสียชีวิตไปนานแล้ว

ด้วยน้ำมือของสามีเธอเอง

เล่าเรื่องให้ง่ายเข้าก็คือ

ซามูไรพระเอกของเรื่องเคยเป็นมือสังหาร

ฮิมูระ เคนชิน หรืออีกฉายาว่า “บัตโตไซ”

ในยุคที่ญี่ปุ่นเกิดปฏิวัติและเปลี่ยนการปกครอง

เป็นช่วงที่บ้านเมืองไม่สงบ มีการแบ่งก๊กแบ่งเหล่า

คู่หมั้นของยูกิชิโร โทโมเอะ ถูกพระเอกของเรื่องฆ่า

ตามคำสั่งของหัวหน้ากลุ่มที่เขาสังกัด

เธอต้องการล้างแค้น

จึงเข้าร่วมกับฝ่ายที่ต้องการฆ่าพระเอก

และได้ติดตามจนเจอ ฮิมูระ บัตโตไซ

ด้วยสถานการณ์แวดล้อมที่ไม่ปกติ

ทำให้ยูกิชิโร โทโมเอะ ต้องใช้ชีวิตอยู่กับ

ผู้ชายที่เธอหมายมั่นปั้นมือว่าจะฆ่า

สุดท้ายก็ตกหลุมรักผู้ชายคนนั้น

และทำทุกอย่างเพื่อปกป้องชีวิตของเขา

การอ่านหนังสือการ์ตูนคงจะทำให้เข้าใจง่ายกว่า

การอธิบายแบบลวกๆ ของหนอ

แต่สิ่งที่หนอได้จากการอ่านย้อนเรื่องทั้งหมดนี้

ทำให้หนอตีความตัวละครตัวนี้ต่างออกไป

จากที่ถูกตีความในเนื้อเรื่อง

สำหรับหนอ ยูกิชิโร โทโมเอะ เป็นตัวละครที่โคตรเท่

ในขณะที่การกระทำของเธอ -การตกหลุมรักคนที่ฆ่าคนรัก-

ถูกตีความจากตัวละครตัวอื่นว่า

เป็นความอ่อนแอของจิตใจสตรีเพศ

แต่หนอกลับมองว่ามันคือการให้อภัยที่ยิ่งใหญ่

หนอว่า การทำความเข้าใจมุมมองที่แตกต่าง

หรือการทำความเข้าใจคนที่ผิดต่อเรา

เป็นการกระทำที่ถือว่าใจกว้างมาก

ยิ่งถ้าเข้าใจ ยอมรับ และรักในตัวคนที่ผิดต่อเราได้

ยิ่งเป็นการกระทำที่เข้มแข็ง

ความรักของ ยูกิชิโร โทโมเอะ

จึงไม่ได้เกิดจากความอ่อนแอเป็นที่ตั้ง

ตรงกันข้าม กลับเกิดความเข้มแข็งต่างหาก

แม้จะเป็นเพียงตัวละครเล็กๆ

แต่ก็ยิ่งใหญ่พอที่จะทำให้หนอย้อนมองตัวเอง

ในชีวิตคนคนหนึ่ง

เราจะสามารถให้อภัยใครได้ขนาดนี้ไหมนะ

แล้วการให้อภัยกันนี้ยังจำเป็นอยู่ไหม

ในสังคมแห่งนี้... ที่การหันหลังเดินจากไป

เป็นสิ่งที่สามารถแก้ปัญหาได้ง่ายดายที่สุด

ในยุคที่ทุกอย่างรอบตัวเอื้อต่อ

การแสดงออกอย่างเย็นชา

การหลบหนีปัญหา

การหลีกเลี่ยงกัน ไม่พูดคุยกัน

เรายังต้องให้อภัยกันอยู่ไหม

ในยุคที่ทุกอย่างรอบตัวเอื้อต่อ

การแสดงออกอย่างเย็นชา

จะมีคนสักกี่คนที่มีปัญหากันรุนแรง

แล้วยังกล้าหันกลับมาเผชิญหน้ากันตรงๆ

เพื่อรอว่าฝ่ายหนึ่งฝ่ายใดจะให้อภัย

ชีวิตหนอตอนนี้ก็มีคำถามประมาณนี้ก่อตัวขึ้น

หนอจะเข้มแข็งพอที่จะให้อภัยใครได้ไหม

สุดท้ายหนอพบว่า

บางทีเราก็ต้องพยายามเข้มแข็ง

เพื่อที่จะเติบโตเป็นผู้ใหญ่

การเติบโตเป็นผู้ใหญ่ในที่นี้

ไม่ได้หมายถึงแค่อายุที่มากขึ้น

แต่ยังหมายถึงจิตใจที่เข้มแข็งขึ้นด้วย

นี่คือสิ่งที่หนอค้นพบ

จากการรื้อฟื้นความทรงจำวัยเด็ก

ยูกิชิโร โทโมเอะ จึงเป็นตัวละครที่รัก

ที่หนอต้องการเขียนถึงในวันนี้

ขอบคุณที่อ่านกันมาจนถึงบรรทัดนี้

แล้วการ์ตูนเรื่องโปรดของคุณผู้อ่าน

ให้อะไรกับคุณผู้อ่านบ้างคะ?

------------------------------

Blog นี้อาจจะเข้าใจยากไปสักนิด

สำหรับคนที่ไม่เคยติดตามซามูไรพเนจร

และถ้า Blog นี้จะทำให้แฟนๆ

ซามูไรพเนจรบางท่านไม่พอใจ

หนอก็ต้องขอโทษด้วย