August 31, 2014

เขาไม่อยากเห็นเรารักกัน



การรักใครสักคนเป็นเรื่องกล้าหาญ
และเช่นเดียวกัน
การรักใครสักคน
ที่สังคมบอกว่าไม่ควรรัก
ก็นับเป็นเรื่องกล้าหาญอย่างยิ่ง

เมื่อไม่นานมานี้
ทีมข่าวที่ทำรายการ
เกี่ยวกับภาพยนตร์ทางเลือก
ที่ตีแผ่ประเด็นสังคมหลากหลายด้าน
ได้รับแจ้งว่าเนื้อหาบางส่วนออกอากาศไม่ได้

ที่ว่า ออกอากาศไม่ได้
ก็เรียกง่ายๆ ว่าโดนเซ็นเซอร์นั่นแหละ
ซึ่งทุกคนแปลกใจมาก
เพราะเนื้อหาและภาพทั้งหมด
มาจากภาพยนตร์ที่มีการจัดฉายจริง

สิ่งที่จัดฉายในประเทศได้
จะ ออกอากาศทางจอโทรทัศน์ไม่ได้
ได้อย่างไรกัน?
ต้องมีอะไรเข้าผิดกันแน่ๆ
ต้องสื่อสารกันผิดพลาดแน่ๆ

ปรากฏว่า
มีการบอกกล่าวเรื่องตัด/เบลอภาพจริง
โดย เขา ไม่ต้องการให้
ภาพ ผู้ชายเดินจับมือกัน ออกอากาศไป
ขณะที่ ภาพชายหญิงจูบกันนั้นไม่เป็นไร

ทั้งหมดนี้ทำให้เกิดคำถาม
ว่าสังคมนี้เปิดรับความหลากหลายทางเพศจริงหรือ?
ในขณะที่ทั้งโลกมองว่าเมืองไทยคือสวรรค์
ของผู้มีความหลากหลายทางเพศ
มีการผ่าตัดข้ามเพศ มีการประกวดความงาม

น่าแปลกใจที่คนยังไม่ยอมรับ
สิ่งที่เกิดขึ้นจริงในสังคมอยู่มาก
ไม่ใช่ออกมาโวยวายว่าไม่ต้องการให้มีนะ
คือรู้ว่ามี... แต่ไม่อยากเห็น
คิดไปว่าภาวะที่แตกต่างนั้น ผิดปกติ

ต้องรอถึงเมื่อไร
คนส่วนใหญ่
หรืออย่างน้อย ผู้ที่มีอำนาจ (aka หน่วยเซ็นเซอร์)
ถึงจะมองแล้ว เห็น ถึงความเป็นจริง
มองคนให้เป็นคนได้เสียที

ชายรักชายแล้วยังไง?
เป็นทอมแล้วยังไง?
เคยชอบผู้ชายแต่เปลี่ยนไปชอบผู้หญิงแล้วยังไง?
เป็นตุ๊ดเป็นเกย์แต่มีลูกกับผู้หญิงแล้วยังไง?
ในเมื่อเพศสภาพเป็นสิ่งที่ Fluid / เปลี่ยนแปลงได้ตลอด

นอกจากประเด็นความหลากหลายทางเพศแล้ว
ยังมีการเซ็นเซอร์ที่ไร้ความจำเป็น
และไม่ Make Sense อีกมาก
ทั้งการ เบลอ สะดือคนที่ใส่เสื้อเอวลอย
ทั้งการ เบลอ ขอบชุดว่ายน้ำส่วนใกล้เนินอก

ต้องยอมรับจริงๆ ว่า
หน่วยเซ็นเซอร์ประเทศเรา
สามารถทำให้สิ่งที่ไม่โป๊ดูโป๊มากไปได้ทันที
ด้วยข้อกำหนดที่ไม่ผ่าน กระบวนการไตร่ตรองที่ดีเหล่านี้
สิ่งเหล่านี้คือสิ่งที่ต้องเผชิญอยู่ทุกที่ ทั้งโทรทัศน์ทั้งภาพยนตร์

* ขอระบุนิดหนึ่งว่า
หน่วยเซ็นเซอร์อะไรที่ว่านี้
ไม่ใช่หน่วยระดับประเทศ
(ซึ่งจุดนี้ก็ไม่รู้ว่าเปิดกว้างกว่าแค่ไหนน่ะนะ)
แต่เป็นหน่วยระดับภายในองค์กรเอกชนกันเอง

อีกนานแค่ไหน
กว่าที่คนเราจะเท่ากัน
กว่าที่คนจะมองกันเอง
แล้วเห็น คนที่เต็มคน
ในแบบ ใจเขาใจเรา

การรักใครสักคนเป็นเรื่องกล้าหาญ
และเช่นเดียวกัน
การรักใครสักคน
ที่สังคมบอกว่าไม่ควรรัก
ก็นับเป็นเรื่องกล้าหาญอย่างยิ่ง

August 17, 2014

วันที่ถูกกำหนดมาแล้ว


หลายครั้งที่หนอนั่งสงสัย
ว่าทำไมบางเหตุการณ์ถึงไม่เกิดขึ้น
อย่างที่มันควรจะเกิด
บางสิ่งที่ควรเกิดขึ้นในชีวิตเรา
กลับไม่เคยปรากฏ
อย่างที่มันปรากฏในชีวิตคนอื่น

มันก็จริง
ที่ว่าทุกคนต่างก็มีชีวิตของตัวเอง
ไม่มีชีวิตใครซ้ำกัน
ไม่มีชีวิตใครแทนค่าลงในชีวิตใครได้
ทุกคนมี Timing ของตัวเอง
ทุกสิ่ง - ในชีวิตทุกคน - มี Timing ของมันเอง

บางครั้งหนอก็คิดนะ
ว่าหลายเหตุการณ์รอจังหวะที่จะเกิดขึ้น
ไม่ได้เป็นอย่างที่มันควรจะเป็น
ไม่ได้เป็นไปตามกระแสสังคม
แม้แต่เรื่องที่ว่า
เราควรดูหนังสักเรื่องตอนไหน?

ปกติ หนอดูหนังตั้งแต่สัปดาห์แรกๆ ที่มันเข้า
ยกเว้นว่าจะเป็นการดูแบบไม่ได้ตั้งใจดู
คือดูฆ่าเวลา ดูแก้เบื่อ
อันนั้นก็แล้วแต่ว่าโรงหนังสาขาที่ไปมีอะไรฉาย
สำหรับเรื่องที่ตั้งใจไปดู ทั้งในและนอกกระแส
มักเกิดขึ้นจากการ Plan ไว้แล้วว่าจะดู

หนึ่งเรื่องที่เคย Plan แบบลางๆ
บวกด้วยแรงโถมจากกระแสสังคม
ก็คือ Begin Again
แต่จะด้วยเหตุใดก็แล้วแต่
หนอกลับไม่ได้รู้สึกอยากไปดู
แล้วก็ตัดใจไปเสียอย่างนั้น

ตลอดหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา
ทุกคนที่ตาม ทั้งในทวิตเตอร์ ทั้งในอินสตาแกรม
ต่างพากันอัพรูปและแคปชั่น
เป็นบท เป็นเนื้อเพลงจากหนัง
แต่นั่นก็ไม่ได้จูงใจให้หนอไปดูเท่าไร
ทั้งที่ชอบมาร์ก รัฟฟาโร กับ เคียรา ไนต์ลี เป็นทุนเดิม

------

เมื่อวานนี้
เป็นวันที่ดีที่สุด
สำหรับหนอ
ในช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา
ทั้งที่กิจวัตรก็เดิมๆ
วันหยุดหนึ่งวันในสัปดาห์ของนักข่าว

หลายคนแปลกใจที่รู้ว่า
หนอทำงานสัปดาห์ละ 6 วัน
ซึ่งจริงๆ ก็ไม่แปลกนัก
ในสังคมนักข่าว
คนอื่นๆ แค่ไม่คุ้นเคย
'วันอาทิตย์จะทำงานทำไม?' เขามักถามกัน

ความโชคดีเรื่องวันหยุดของหนอ
จะมีอยู่นิดหนึ่ง
ก็ตรงที่ 'โต๊ะข่าวต่างประเทศ' ของที่ช่อง
มีบุคลากรมากพอที่จะสามารถสลับกันหยุดได้
ก็คือนักข่าวแต่ละคนจะต้องทำงาน 6 วัน
แค่สัปดาห์เว้นสัปดาห์

ซึ่งการทำงาน 5 วันบ้าง 6 วันบ้าง
ก็ไม่ได้ทำให้หนอเปลี่ยนกิจวัตร
หรือพยายามนัดเจอเพื่อนสักเท่าไร
หนอยังชอบที่จะไปไหนมาไหนคนเดียว
อ่านหนังสือ ดื่มกาแฟ
ซื้อของ เดินห้าง ดูหนัง

แล้วเมื่อวานนี้หนอทำอะไรบ้างน่ะเหรอ?
ดื่มกาแฟ - ตามปกติ
อ่านบทความเตรียมเอาไปเขียนสกู๊ป - ปกติ
สั่งน้ำผลไม้คั้นสด - ไม่บ่อย แต่นับว่าปกติ
ดูหนัง - ก็ยังปกติ
ช้อปปิ้ง - ไม่บ่อยเท่าดูหนัง แต่ก็ยังปกติ

ที่นี้ การตัดสินใจดู Begin Again
หลังจากกระแสซาไปแล้วนี่
นับว่าผิดปกติ - ผิดฟอร์ม - ไปบ้าง
แต่ก็ไม่ได้เหนือความคาดหมาย
เพราะเรื่องอื่นไม่มีอะไรน่าดูเลย
ในความคิดหนอน่ะนะ

------

ทุกอย่างคงมี Timing ของมันจริงๆ
ที่การเดินเข้าโรงไปดู Begin Again
เป็นวันที่หนอตัดสินใจตัดขาดจากบางอย่าง
คงไม่ใช่เรื่องบังเอิญใช่ไหม?
กับการที่รอจนป่านนี้
จนมาถึงวันที่หนังจะมีความหมายสอดคล้องกับชีวิตเราขนาดนี้

Begin Again เป็นหนังที่ดูสบายที่สุด
ในรอบหลายปีมานี้
ซึ่งหนอไม่ได้รู้สึก Peak นะ
ไม่ได้กรี๊ด ไม่ได้อะไร
แต่รู้สึกว่าดูแล้วอิ่มเอมดี
ดูแล้วอยากเริ่มชีวิตดีๆ ใหม่อีกครั้ง

บางที... ความรู้สึกของคนเรา
ก็เป็นพันธนาการกับตัวเองนะ
แล้วถ้าเราหลุดจากพันธนาการนั้นได้
เราก็จะสบายใจเอง
ซึ่งบางที... พันธนาการที่ว่า
ก็มาในรูปของ 'หลุมรัก'

หลุมรักที่ลึก มืด และไม่มีก้นบึ้ง
ตกลงไปนานๆ ก็เคว้งคว้างนะ
ไม่มีแสงสว่าง
ไม่มีที่สิ้นสุด
ไม่มีอนาคต
จะอยู่ในนั้นนานๆ ทำไม

ความรักในที่นี้
ไม่ได้หมายถึงความรักจิ๊จ๊ะหนุ่มสาว
คบหากันเป็นแฟน
หรือแอบชอบกันในแบบนั้นเท่านั้นนะ
แต่ยังรวมถึงความรู้สึกดีๆ
ความเอ็นดู ความเป็นห่วง อะไรอย่างนี้ด้วย

หลุมรัก หลุมเอ็นดู หลุมห่วง อะไรเหล่านี้
จะทำให้เราอกหักได้เมื่อไรกัน?
ก็เวลาที่อีกฝ่ายไม่ Reciprocate ไง
ไม่ทำเหมือนกัน ไม่คิดเหมือนกัน
ไม่สนใจที่จะตอบสนองในทิศทางเดียวกัน
ก็แค่นั้นล่ะ หลักการง่ายๆ

------

สรุปว่า
หนอตัดสินใจเดินออกมา
จากความสัมพันธ์ผิวเผินอันหนึ่ง
ไม่ใช่แบบชู้สาวหรอกนะ
แล้วก็ไม่ได้มีใครทำอะไรใคร
เพียงแต่หนอรู้สึกถูก Treat แบบไม่สมควรก็เท่านั้น

และเท่าที่หนอรู้
หนอก็พยายามทำทุกอย่างแล้ว
ที่จะให้ความสัมพันธ์และบรรยากาศ
- ระหว่างตัวหนอกับเขาคนนั้น - ดีขึ้น
แต่มันดูเกินจะเยียวยาแล้ว
และเขาก็คงไม่ต้องการ

แม้ว่ามันจะดูห้วนและเย็นชา
แม้ว่ามันจะดูเหมือนเป็นไปไม่ได้
ที่อยู่ดีๆ หนอจะรู้สึกเบื่อหน่าย
คนที่หนอเอ็นดูมาตลอดได้ขนาดนี้
แต่มันก็เป็นไปแล้ว
มันคงเป็นวันที่ถูกกำหนดมาแล้ว

ให้คิดได้
ให้ลุกขึ้นปลดพันธนาการ
ให้ปีนขึ้นจากหลุมรัก
ให้ไปดูหนัง
ให้อยากเริ่มต้นชีวิตใหม่
ให้อยากมีชีวิตที่ดี และเคารพตัวเองให้มากๆ

การเคารพตัวเองนี่สำคัญนะ
หลายคนคิดว่า
การทำดีกับคนอื่นสำคัญที่สุด
การรักษามารยาทสำคัญที่สุด
แต่สิ่งเหล่านั้นควรต้องควบคู่ไปกับ 'การเคารพตัวเอง'
ไม่ใช่ว่าไปผูกตัวเองไว้กับคนอื่นทุกอย่าง

ถ้าจะมีข้อคิดอะไรที่หนอได้จากหนังเรื่องนี้
ก็คงเป็นประมาณนี้ล่ะ
กล้าที่จะเริ่มต้นใหม่
และตัดสินใจในสิ่งต่างๆ แบบเคารพตัวเอง
ถ้าชีวิตไม่ดี ก็ลองเปลี่ยนวิธีใช้ชีวิตดู
ถ้าบรรยากาศรอบตัวไม่ดี ก็ลองเปลี่ยนผู้คนที่แวดล้อมดู

------

สิ่งต่างๆ ในชีวิตหนอคงมี Timing ของมันแหละเนอะ
มันมีคนที่ถูกกำหนดมาแล้ว - ให้ตกค้างอยู่ในชีวิต
มันมีคนที่ถูกกำหนดมาแล้ว - ให้หล่นหายไปจากชีวิต
และมันก็มีวันที่ถูกกำหนดมาแล้วเช่นกัน
ให้เราต่างพบเจอ ตกค้าง และหล่นหายไปจากกัน
ใช่ไหม?

July 22, 2014

Comfort Zone

 

อดีตที่สวยงามเป็นที่ที่ปลอดภัย 
เป็น comfort zone 
เป็นที่ที่ไม่อยากต้องตัดขาด 
หรือเดินจากมา

[จากโน้ตในมือถือ วันที่ 20 มิถุนายน 2557] 

July 21, 2014

สิ่งที่ค้นพบ...


เราเติบโตขึ้น 
โดยไม่รู้ว่ามาถูกทางหรือยัง 
แต่เท่าที่ใช้ชีวิตมาจนถึงจุดนี้ 
และพบว่า 
มันง่ายขึ้นที่จะหัวเราะ 
และยากขึ้นที่จะร้องไห้ 
แสดงว่านี่คือทางที่ถูกแล้วใช่ไหม? 

[จากโน้ตในมือถือ วันที่ 27 มีนาคม 2557]

July 1, 2014

การครบรอบของอะไรบางอย่าง

หลายครั้งที่เราได้ยินรายการทีวี
กล่าวถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนั้นๆ
เช่น "วันนี้เมื่อปีที่แล้ว"
หรือ "วันนี้ในปี 25xx"

ทำให้คิดไปว่าทุกๆ วัน
จะมีการครบรอบของอะไรบางอย่างเสมอ
และเมื่อวันนั้นๆ เวียนมาถึง
ประวัติศาสตร์ก็ได้เล่าเรื่องของมันอีกครั้ง

คนที่จดสถิติเหล่านี้ไว้
เขาเป็นผู้หญิงหรือเปล่านะ
เพราะคนทั่วไปมักพูดว่า
"ผู้หญิงมักจดจำวันครบรอบต่างๆ ได้ดี"

พูดไปแล้วก็พาให้สงสัย
ฉันกับเธอเจอกันเมื่อไรนะ
เรามีประวัติศาสตร์ต่อกันหรือเปล่า
และเราจะได้มีวันครบรอบอะไรสักอย่างไหม

ฉันย้อนไปดูวันที่ที่ฉันโพสต์รูปนั้น
รูปที่ถ่ายในวันที่เธอเดินเข้ามา
มันอาจจะไม่ใช่เรื่องสำคัญก็ได้
เพราะเราอาจจะไม่กลายเป็นคนสำคัญต่อกัน

แต่ถ้าวันหนึ่งเธอเดินกลับเข้ามา
ฉันจะจำได้ว่าเราเจอกันเมื่อไร ที่ไหน
เธอยิ้มให้ฉันหรือไม่ เธอพูดว่าอะไร
ฉันจะจำได้ว่ามันเป็นวันครบรอบของเรา

June 25, 2014

สัญญาณลวง

หลายคนรู้จักคำว่า "สัญญาณลวง" หรือ false alarm ดี
มันหมายความถึง การเตือนโดยที่ไม่ได้เกิดเหตุการณ์ขึ้นจริง
ซึ่งมักจะใช้ในการเฝ้าระวังการบุกรุกหรือเหตุอันตรายบางอย่าง

ความรักก็เป็นสิ่งที่อันตรายเหมือนกันนะ
มันดูจู่โจม มันดูกะทันหัน
และบางทีเราก็ไม่ทันระวังตัว

ทีนี้ ความรักมีสัญญาณเตือนบ้างไหมล่ะ?
บางครั้งมันก็มีอยู่นะ
ปัญหาก็คือ สัญญาณเตือนที่ว่านั้น จริงแค่ไหน?

ถ้าถามหนอว่า รักแรกพบมีจริงหรือเปล่า?
หนอจะตอบว่า ก็คงมีจริงนั่นแหละ
จะยืนยันชัดเจนก็ไม่ได้เต็มปาก

เอาเป็นว่า ไม่มีใครรู้ชะตาชีวิตตัวเองหรอก
แต่เท่าที่เห็นและเป็นมา
หนอเชื่อว่ามันมีอยู่จริง

มันติดอยู่ที่ว่า บางครั้ง... แค่บางครั้งน่ะนะ
มัน "จริง" เพียงชั่วครู่
ไม่ก็ "จริง" เพียงข้างเดียว

เหล่านี้ หนอรวมเรียกมันว่า
"สัญญาณลวง"
หรือ false alarm

อาการรักแรกพบเป็นสัญญาณอย่างหนึ่ง
คือเป็นสิ่งที่เตือนให้รับรู้การมีอยู่ของคนบางคน
ซึ่งบางครั้งเราก็เรียกมันอย่างกิ๊บเก๋ว่า "สปาร์ก"

'เจอครั้งแรกก็ "สปาร์ก" เลย' เป็นต้น
ประเด็นก็คือ 1. อีกฝ่ายสปาร์กด้วยไหม?
2. สปาร์กแล้วสานต่อได้หรือเปล่า?

รักแรกพบหลายกรณีสามารถสานต่อได้จริง
ซึ่งพอมาไล่เรียงเหตุการณ์จะเห็นว่ามันโรแมนติก
ดูพระเจ้าสร้างมา ดูเบื้องบนกำหนด

และเพราะมันโรแมนติก
หลายคนจึงไม่ยอมปล่อยความรักนี้ไป
แม้ว่ามันถึงวันที่ต้องจบลง

หลายคนแย้งว่ารักแรกพบเป็นรักแท้
ซึ่งนั่นเป็นสาเหตุที่ว่ามันไม่ควรต้องจบสิ้นลง
เพราะเป็นรักแรกพบ... เพราะเป็นรักแท้...

รักแรกพบเป็นรักแท้หรือเปล่า?
อาจจะเป็น
อาจจะไม่เป็น

ต่อให้เป็นรักแท้ ก็ไม่จำเป็นต้องยั่งยืน
หนอเชื่อว่า รักแท้ไม่จำเป็นต้องคงอยู่ชั่วชีวิต
และไม่จำเป็นต้องมีเพียงครั้งเดียว

ที่พูดอย่างนี้ ไม่ใช่ว่าทุกคนต้องมีความรักหลายครั้ง
คนจำนวนมากมีรักแรกพบ ที่เป็นรักแท้ จะคงอยู่ชั่วชีวิต
ซึ่งนั่นคงเป็นความรู้สึกที่ดี และคนเหล่านั้นเป็นคนโชคดี

เพียงแต่ว่า โชคดีไม่ได้เกิดขึ้นกับทุกคนในโลก
และหนอกำลังบอกว่า หลายคนกำลังยึดติดกับบางตรรกะมากเกินไป
ทั้ง "รักแรกพบ" และ "รักแท้" จนละเลยที่จะให้ความสำคัญกับตัวเอง

หลายอย่างเกิดขึ้น และเปลี่ยนไป และจบลงค่ะ
ความรักก็เช่นกัน ไม่ว่าจะโรแมนติก เทพประทาน หรือจริงแท้แค่ไหน
และเมื่อมันจบลง เราก็ควรปล่อยมันไป และเยียวยาตัวเอง

ทีนี้ วกกลับมาก่อน
ในกรณีที่เราไม่รู้ว่าความรักที่เกิดขึ้นมัน "แท้" หรือ "ไม่แท้"
หลายคนก็มักยึดติดกับว่ามันโรแมนติกแค่ไหน มัน "สปาร์ก" อย่างไร

ถ้า "สปาร์ก" ในครั้งนั้นเป็น "สัญญาณลวง" ล่ะ?
ถ้า "รักแรกพบ" ของคุณเป็น false alarm
คุณยังควรที่จะยื้อมันไว้ แม้ว่ามันกำลังจะจบลงหรือไม่

เหมือนเวลาสัญญาณเตือนไฟไหม้ดังขึ้น
คุณวิ่งกระหืดกระหอบลงมาจากอาคาร
ด้วยของสำคัญทุกอย่าง พร้อมขนย้าย

ของมีค่าที่สะสมมาทั้งชีวิต
เอาติดตัวลงมาครั้งเดียว
และพร้อมที่จะเอาทั้งหมดออกไปเริ่มต้นชีวิต

ปรากฏว่าไฟไม่ได้ไหม้ เป็นเพียงคนมือบอนดึงสลักสัญญาณเตือน
คุณจะยืนรออยู่ตรงนั้น หรือขนของกลับขึ้นไปใช้ชีวิตปกติตามเดิม?
กลับไปใช้ชีวิตปกติเถอะนะ ที่ดังขึ้นนั้นเป็นสัญญาณลวง

มันไม่ได้เกิดขึ้น...
มันไม่ได้ยั่งยืน...
มันไม่จริง...

June 19, 2014

ตะกอน

อะไรที่ไม่ละลายน้ำ
มันก็ค้างอยู่ที่ก้นแก้วนั่นแหละ 

นานมาแล้ว
ฉันได้รู้จักกับสิ่งที่เรียกว่า 'ตะกอน'
มันดูดื้อด้านดีนะ
ไม่สลายตัวเป็นเนื้อเดียวกับน้ำ
ไม่เปลี่ยนร่าง
ไม่ไปไหน
แค่นอนอยู่นิ่งๆ
อยู่ตรงนั้น
ตรงที่ไม่มีใครสนใจ
ก้นแก้ว
ก้นภาชนะ
ก้นอะไรสักอย่าง 

เมื่อเกือบปีมาแล้ว
ฉันได้รู้จักกับเธอ
เหมือนจะเป็นความบังเอิญ
แต่ก็เหมือนจะเป็นความตั้งใจด้วย
เธอเป็นไม่กี่เหตุผลที่ทำให้ฉันยิ้ม
และเป็นไม่กี่คนที่ฉันโกรธไม่ลง
แม้ตอนนี้เราจะห่างหายกันไป
แต่เธอก็ยังอยู่ตรงนี้
ตรงที่ไม่มีใครสนใจ
หัวใจของฉัน
หัวใจดวงหนึ่ง
หัวใจหรืออะไรสักอย่าง

เพราะเธอไม่เคยละลาย
ไม่เคยหายไปไหน
ไม่เคยมีใครมาแทนที่
เมื่อทุกอย่างสงบ
เธอจะกลับมาเสมอ
เมื่อน้ำนิ่ง
จะพบตะกอนเสมอ
ไม่ต่างกัน
เธอคงเป็นตะกอนที่สวยงามที่สุดสินะ
ไม่ใช่สิ่งปนเปื้อนที่ใจฉันไม่ต้องการ
เมื่อเหล้าตกตะกอนเป็นดอกไม้
หัวใจของฉันก็ตกตะกอนเป็นเธอ