ณ กาลครั้งหนึ่ง

ในวันหนึ่งหนึ่งของชีวิต

คนเราตัดสินใจทำอะไรหลายอย่าง

ทั้งที่ปกติทำอยู่แล้ว

และที่ปกติไม่เคยทำ

ตัดสินใจที่จะตื่นขึ้นมา

ตัดสินใจที่จะส่องกระจก

ตัดสินใจที่จะแต่งหน้าแต่งตัว

ตัดสินใจที่จะออกจากบ้าน

ในวันที่ชีวิตราบเรียบ

ซึ่งก็เป็นแบบนั้นอยู่หลายวัน

เด็กหญิงคนหนึ่งเฝ้าถามตัวเอง

ถึงการตัดสินใจหลายอย่าง

ทำไมวันนี้ถึงอยากตื่นขึ้นมา

ทำไมวันนี้ถึงอยากส่องกระจก

ทำไมวันนี้ถึงอยากแต่งหน้าแต่งตัว

ทำไมวันนี้ถึงอยากออกจากบ้าน

เธอเขียนขอบตาและปัดขนตา

เธอทาลิปมันและใส่น้ำหอม

ชีวิตวันนี้ยังคงราบเรียบ

แล้วก็เป็นแบบนี้มาหลายวัน

ทำไมถึงเขียนขอบตาและปัดขนตา

ทำไมถึงทาลิปมันและใส่น้ำหอม

ทั้งที่ไม่เคยกล้าเงยหน้าขึ้นสบตาเขา

ทั้งที่ไม่เคยกล้าใกล้ชิดกล้าเดินผ่าน

และกาลครั้งหนึ่งของชีวิต

เธอตัดสินใจทำอะไรบางอย่าง

เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขา

เขา... ที่ยิ้มตอบกลับมา

ณ ที่แห่งนั้นไม่มีใครอื่น

ณ ช่วงเวลานั้นไม่มีคำพูดใด

ความเงียบทำหน้าที่ของมันได้ดี

เสียงของหัวใจที่เต้นตึกตักก็เช่นกัน

ในวันที่ชีวิตราบเรียบ

เธอได้เป็นเจ้าของสิ่งหนึ่ง

ในชั่วระยะเวลาหนึ่ง

ซึ่งนั่นก็มากพอ

ระหว่างที่ตื่นเช้าและเข้านอน

รอยยิ้มของเขาเป็นสิ่งที่ดีที่สุด

ที่ ณ ช่วงเวลาหนึ่ง

รอยยิ้มนั้นเป็นของเธอ... คนเดียว

ณ กาลครั้งหนึ่งของชีวิต

เธอเคยตัดสินใจทำอะไรบางอย่าง

ณ กาลครั้งหนึ่งของชีวิต

คนเราต่างก็เคยตกหลุมรัก

คิดถึงตามอัตภาพ: ตอนที่ 10 บทส่งท้าย

ความคิดถึงไม่มีเสียง

ซึ่งก็ดีแล้ว

ถ้าไม่อย่างนั้น

มันก็คงจะดังลั่นห้อง

ความคิดถึงไม่มีสี

ซึ่งก็ดีแล้ว

ถ้าไม่อย่างนั้น

มันก็คงจะเลอะทั่วห้อง

ความคิดถึงไม่ใช่ฝุ่น

ซึ่งก็ดีแล้ว

ถ้าไม่อย่างนั้น

มันก็คงจะเกาะเต็มห้อง

ความคิดถึงเป็นสิ่งสวยงาม

ฟังไม่ได้ยิน มองไม่ได้เห็น แต่สวยงาม

เราไม่จำเป็นต้องห้ามความคิดถึง

ผมคิดถึงคุณ... เท่าที่หัวใจของผมจะเอื้ออำนวย

ผมคิดถึงคุณ... ตามอัตภาพ

คิดถึงตามอัตภาพ: ตอนที่ 9 นาฬิกา

คุณเคยให้ของขวัญวันเกิดผม

นาฬิกาเก๋ๆ

หย่อนลงบนมือผมเบาๆ

รับไออุ่นของหัวใจคุณผ่านกล่องใบเล็กๆ

ถ้าความคิดถึงของผมเป็นนาฬิกา

ก็คงจะเป็นนาฬิกาที่เดินไม่มีวันหยุด

และจะบอกเวลาเพื่อคุณคนเดียว

คุณที่ทำให้หัวใจผมสุขสันต์

คุณที่ทำให้หัวใจผมเจ็บปวด

คุณ... ที่เป็นเหมือนหัวใจของผม

ผมมองนาฬิกาเรือนเดิมๆ ของผม

นาฬิกาที่ผมไม่เคยเบื่อมันเลย

มันยังคงเดินไม่มีวันหยุด

เหมือนกับความคิดถึงของผม

เวลาของผมยังเป็นของคุณ

มันว่างเปล่าเหลือเกินเมื่อคุณจากไป

เข็มนาฬิกาไม่เหมือนเดิม

มันเดินช้าลงกว่าเดิม

นาฬิกาของผมไม่เหมือนเดิม

ผมคิดถึงคุณ

คิดถึงตามอัตภาพ: ตอนที่ 8 ฤดูหนาว

ต้นไม้สองข้างทางดูเหงาๆ

ผมพบคุณครั้งแรกเมื่อฤดูหนาวนั้น

ปลายเดือนธันวาคม

คุณคือเช้าวันคริสต์มาสของผม

ถ้าความคิดถึงของผมเป็นของขวัญ

ผมก็คงจะมอบให้คุณได้ทุกวัน

เพราะความคิดถึงของผมไม่มีวันหมด

ผมคิดถึงคุณแม้เราจะไม่ได้เจอกันวันเดียว

ผมคิดถึงคุณแม้เราจะไม่ได้เจอกันอีกแล้ว

คุณคือเช้าวันคริสต์มาสที่เต็มไปด้วยของขวัญ... สำหรับผม

คุณเขียนการ์ดปีใหม่ให้ผม

การ์ดที่คุณทำขึ้นเอง

ภาพถ่ายของคุณกับครอบครัว

ภาพถ่ายของคุณกับสิ่งที่ผมไม่มี

คุณเขียนคำอวยพรให้ผม

คำสัญญาที่คุณให้ไว้กับผม

ว่าคุณจะเป็นทุกสิ่งที่ผมไม่มี

คุณผู้ซึ่งมากับฤดูหนาว

คุณผู้ซึ่งจากไปกับฤดูหนาว

สัญญาของคุณไม่อยู่แล้ว

คิดถึงตามอัตภาพ: ตอนที่ 7 ตัวหนังสือ

ผมเคยเขียนโปสการ์ดส่งถึงคุณ

โปสการ์ดเรียบๆ

หย่อนลงตู้ไปรษณีย์

ส่งความคิดถึงผ่านตัวหนังสือ

ถ้าความคิดถึงของผมเป็นตัวหนังสือ

ก็คงจะพรั่งพรูออกมามากมายจนไม่เป็นภาษา

และถึงจะออกมาเป็นภาษา

ถึงจะออกมาจับใจความได้

ถึงจะออกมาสละสลวยเพียงใดก็ตาม

ความคิดถึงนี้ก็คงไปไม่ถึงคุณแล้ว

ผมเดินผ่านที่ทำการไปรษณีย์

แทบไม่มีใครส่งโปสการ์ดกันแล้ว

แต่ถึงคิดจะส่งก็คงจะมีคนรอรับกันทั้งนั้น

ผมได้แต่ยิ้มในใจ

ถ้าผมได้ส่งโปสการ์ดอีกครั้ง

ถ้าผมได้มีคุณอีกครั้ง

ก็คงจะดีไม่น้อย

วันนั้นผมบันทึกข้อความลงบนกระดาษด้วยน้ำหมึก

วันนี้ผมบันทึกข้อความลงบนหัวใจด้วยน้ำตา

ผมคิดถึงคุณ

คิดถึงตามอัตภาพ: ตอนที่ 6 ฤดูใบไม้ร่วง

ต้นไม้สองข้างทางเริ่มเปลี่ยนสี

ใบเมเปิ้ลสีแดงสวยสะดุดตา

คุณชอบทานน้ำเชื่อมเมเปิ้ล

คุณบอกผมเมื่อฤดูใบไม้ร่วงที่แล้ว

ถ้าความคิดถึงของผมเป็นใบไม้

ก็คงจะไม่ใช่ใบเมเปิ้ล

เพราะความคิดถึงของผมจะไม่เปลี่ยนสี

ความคิดถึงของผมจะไม่เปลี่ยนแปลง

ความคิดถึงของผมคงเป็นใบเอเวอร์กรีนสินะ

จะเมื่อไรก็ยังมีสีเขียวสดไม่เปลี่ยนแปลง

ผมเก็บใบเมเปิ้ลมาคั่นหนังสือ

แล้วก็อดไม่ได้ที่จะคิดถึงคุณ

ฤดูใบไม้ร่วงคราวนั้นผมไม่สบาย

อากาศเริ่มเปลี่ยน ลมเริ่มพัดแรง

แก้มเย็นๆ ของผม

มืออุ่นๆ ของคุณ

วันนั้นผมหวังที่จะไม่สบายไปตลอดชีวิต

ซึ่งวันนี้ผมก็ยังไม่สบายอยู่

แก้มของผมยังเย็นอยู่

แต่มือของคุณไม่อยู่แล้ว

คิดถึงตามอัตภาพ: ตอนที่ 5 ขนมหวาน

ผู้หญิงอะไรเดินเร็วชะมัด

ผมพยายามเดินตามคุณให้ทัน

คุณคว้ามือผมเดินเข้าร้านนั้นร้านนี้เหมือนเด็กๆ

เด็กน้อยของผมช่างดูเอาแต่ใจ

ถ้าความคิดถึงของผมเป็นขนมหวาน

ผมก็คงจะมอบให้คุณเสียมากมาย

ขอเพียงรอยยิ้มของคุณแลกกับขนมหวานเท่านั้น

คุณคงไม่ได้เอาแต่ใจตัวเองอย่างเดียวสินะ

คุณได้เอาใจผมไปกับคุณด้วย

ผมไม่มีหัวใจไว้คิดถึงใครอีกแล้ว

ผมเดินผ่านที่เดิมๆ ของเรา

พยายามเดินตามคุณให้ทัน

แต่คุณไปไกลแสนไกลแล้ว

ผมหาคุณไม่เจอ

รอยยิ้มของคุณยังคงชัดเจน

รอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของผมยิ้มตามได้เสมอ

แต่รอยยิ้มไม่ได้อยู่ตรงนี้

หัวใจของผมไม่ได้อยู่ตรงนี้

ทั้งสองอย่างไปไกลแสนไกลแล้ว

ผมคิดถึงคุณ