โบก

หนอขับรถเป็นค่ะ

มีใบขับขี่

แต่ไม่มีรถ

บ้านอยู่ในแนวรถไฟฟ้า

ถ้าต้องไปไกลกว่าแนวรถไฟฟ้า

หนอจึงมักจะ “โบก”

วันนี้หนอก็ “โบก” อีกครั้งค่ะ

แต่เป็น Taxi แบบที่ไม่เคยเจอ

คุณคนขับยกมือไหว้สวยงาม

แนะนำตัวเองเป็นภาษาไทยและภาษาอังกฤษ

เขาบอกว่าเขาได้รับการอบรมมา

มีอะไรให้โทรแจ้งที่เบอร์ด้านหลังที่นั่งเขาได้

จะโทรเรียก ร้องเรียน แจ้งเหตุฉุกเฉิน

”โทรไปเถอะครับ ได้หมด...” เขายิ้มภูมิใจ

“... จะร้องเรียน Taxi นอกเครือข่ายเราก็ได้”

เขาดูมีความสุขที่ได้ประกอบอาชีพของเขาอย่างดีที่สุด

ฟังไปหนอก็นั่งนึกไปว่าวันนี้โชคดีจัง คุณคนขับใจดี

ใครต้องการเรียกใช้บริการ Taxi ลองโทรไปนะคะ

เพ้อ

หนอว่าหนอกำลังมีความรัก

ความรักในแบบที่ทั้งชีวิตไม่เคยมี

เกิดขึ้นชั่วข้ามวัน

และคงอยู่อย่างไม่คิดจะเหือดหาย

หนอรู้สึกไม่ชินเลย

ไม่นานมานี้หนอเริ่มรู้สึกแปลกๆ

หนอพบคนคนหนึ่ง

ที่จริงก็รู้จักกันมาสักพัก

แต่หนอไม่เคยได้สังเกตเขาให้ชัด

สังเกตว่าเขาดีขนาดไหน

สิ่งที่หนอรู้สึกเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเวลาผ่านไป

วันวันหนอเฝ้ารอแต่เวลาที่จะได้เจอกัน

การรอคอยเขาเป็นเรื่องสนุกสนาน

ในหัวหนอมีแต่เขา

สิ่งรอบตัวก็ล้วนแต่ทำให้นึกถึง

เขาทำให้หนอเป็นคนที่ดีขึ้น

เขาทำให้หนอรักตัวเองเมื่ออยู่กับเขา

เขามีค่ากับหนอ

เห็นค่าของหนอ

เพิ่มค่าให้กับหนอ

นี่คือหนอกำลังเพ้ออยู่ใช่ไหม

มันคือความรักแน่ใช่ไหม

หนอรอเขามานานมากจริงๆ

แต่ถ้านี่คือสิ่งที่ต้องแลกด้วยชีวิต 27 ปี

มันก็คุ้มค่าที่ได้รอแล้ว

อยากรู้จักเขาแล้วใช่ไหมคะ

เขาคือ...

งานเขียน

เพื่อน

หนอว่าคุณสมบัติของคนที่เป็น “เพื่อน”

ต้องเห็น 2 ส่วน

เห็นว่า “เราเป็นอย่างไร”

และเห็นว่า “เราเจออะไร”

เราเป็นอย่างไร นี่คือ เราเงียบ โวยวาย

ตลก ขี้งอน กินจุ หรืออะไรก็แล้วแต่

เราเจออะไร นี่คือ เราสอบตก แม่ด่า

โดนผู้ชายหลอก เป็นหนี้ หรืออะไรก็แล้วแต่

หนอว่าเพื่อนคนหนึ่งต้องอยู่กับเรานานพอ

ที่จะเห็นเหตุการณ์ผิดปกติบางอย่างเกิดขึ้น

เห็นเราตอบสนองต่อเหตุการณ์นั้น

เห็นเราเปลี่ยนแปลงจากเหตุการณ์นั้น

หนอว่านิยามของ “เพื่อนกิน” ที่พูดกัน

คือ เพื่อนที่เห็นแต่ส่วนแรก

เห็นแต่ “เราเป็นอย่างไร”

แต่ไม่สนใจรายละเอียดอื่นๆ

บางคนอยู่กับเพื่อนแค่ช่วงเวลาที่ดี ที่ปกติ

แต่ไม่รับรู้ถึงช่วงเวลาที่แย่ ที่ผิดปกติ

ไม่ยอมรับเพื่อนใน Version ที่ถูกกระทบกระเทือน

จะร่างกายหรือจิตใจก็แล้วแต่... เหล่านี้คือ “เพื่อนกิน”

เพื่อนที่เห็นทั้งสองส่วน

หนอไม่อยากนิยามว่าเป็น “เพื่อนตาย”

แต่ก็ถือว่าเป็น “เพื่อนที่พอใช้ได้”

ถ้ามีอยู่ก็ควรเก็บไว้กับตัวนานๆ

หนอว่าคนเราก็มีอยู่แค่นี้

หนึ่ง สิ่งที่เรามีมาแต่แรก

สอง สิ่งที่มากระทบเรา

คนเราเติบโตขึ้นเพราะอย่างที่สอง

เพราะฉะนั้น คนที่เห็นว่า “เราเจออะไร”

หรือรวมไปถึง “เราผ่านมันไปได้อย่างไร”

นี่แล เพื่อนที่รู้จักเราจริง

นี่แล เพื่อนที่ควรเก็บไว้

เพื่อนบางคนเห็นเราที่เปลี่ยนไปแล้วตั้งคำถาม

ตั้งคำถามกับ “เราเป็นอย่างไร”

ตั้งคำถามกับไอ้ความเป็น “อย่างไร” ของเรา

โดยที่ไม่เคยตั้งคำถามว่า “เราเจออะไร” มา ถึงได้เปลี่ยนไป

เพื่อนแบบนั้นดูเป็นเพื่อนที่เลือกรับแต่ “เปลือก” ของเรานะ

หรือหนออาจจะมองโลกในแง่ร้ายเกินไป

ไม่หรอก... หนอมองแบบ Realistic พอสมควรนะ

เพื่อนบางคนคบแต่ “เปลือก” เพื่อนบางคนเป็น “เพื่อนกิน”

หนอว่าเพื่อนกินนี่ไม่เสียหายนะ มีได้ คบได้

แต่อย่าคาดหวังให้เขาอยู่ตลอดไป

สิ่งที่เราต้องทำ ไม่ใช่ไม่คบคนเหล่านี้

เพียงแต่ต้องแยกแยะให้ออกว่าใครคือเพื่อนกินบ้าง เท่านั้นเอง

ที่สุดแล้ว คือ เราต้องไม่พึ่งพิงเพื่อนจนเกินไป

ต้องคิดเอง พูดเอง ทำเอง เป็นตัวของตัวเอง

และไม่ว่าจะเจอเพื่อนมากี่ประเภท ดีหรือไม่ดี

เราต้องเป็นเพื่อนที่ดีต่อเพื่อน (ที่ดี) ของเราเสมอ

คุ้ม

คำว่า “คุ้ม” นี่ดีเสมอไปหรือเปล่าคะ?

หลายครั้งที่เรากลายเป็นเหยื่อการตลาด

จ่ายเงินเพิ่มนิดหน่อย ได้ของเพิ่มมาก

ซื้อหนึ่ง แถมหนึ่ง

ทุกอย่างที่ “คุ้ม” นี่ดีเสมอไปหรือเปล่าคะ?

หลายครั้งที่เรา “เหมาโหลถูกกว่า”

จ่ายเงินตามโปรโมชั่น

ซื้อเกินจำเป็น

เมื่อไรที่ “คุ้ม” คือ ไม่คุ้ม?

หนอเป็นคนไม่เลือกกินค่ะ

ใช้วิธีกินเท่าที่อยาก

แล้วมาออกกำลังกายทีหลัง

โชคดีที่หนอไม่ใช่คนที่โหยหา “อาหารขยะ”

นานๆ ทีจะกินเสียที

นานๆ ของนานๆ ทีนั้นอีก ถึงจะ “จ่ายเพิ่ม”

เพิ่ม ... บาท ได้ ... ไซส์ใหญ่    เป็นต้น

หนอไม่ค่อยเป็นเหยื่อการตลาดลักษณะนี้นะ

เพราะหนอต้องมาออกกำลังกายทีหลัง

กินเยอะ ยิ่งต้องออกกำลังเยอะ

จ่ายเพิ่มแล้วกินไม่หมด กินเกินจำเป็น

จะจ่ายไปทำไมล่ะ ใช่ไหม?

หนอไม่ได้หมายความว่าคนที่ “จ่ายเพิ่ม”

ทำผิดหรืออะไรนะคะ

แต่บางอย่างมัน “ไม่คุ้ม”

“แม่เราเป็นระเบิดเวลา...”

เพื่อนสนิทหนอพูดขึ้น

ระหว่างที่เรานั่งกินข้าวกันอยู่

คำพูดนั้นทำให้หนอชะงัก

“... แม่เราอ้วนมาก

ชอบดื่มน้ำอัดลม

ชอบกินจุบจิบ

ชอบซื้อแพ็คใหญ่ราคาขายส่ง

ไม่เคยควบคุมอาหาร

ไม่เคยตรวจร่ายกาย

ไม่ฟังคำเตือนใดใด”

เพื่อนสนิทคนนั้นขยายความ

ระหว่างที่เรานั่งกินอาหารไขมันเต็มกันอยู่

คำพูดนั้นทำให้หนอชะงัก

บางอย่างมัน “ไม่คุ้ม”

หนออยากให้คิดถึงความ “คุ้ม” ให้น้อยลงสักหน่อย

เพราะมันมีบางอย่างที่ประเมินค่าไม่ได้

“สุขภาพ” ประเมินค่าไม่ได้

อย่าให้วันที่รู้ว่า “ไม่คุ้ม” เป็นวันที่สายเกินไปเลยนะคะ

ขอบ

หนอไม่ค่อยได้ฟังวิทยุ

วันก่อนนั่งรถไปกับพี่ชาย

บังเอิญเป็นช่วงรายการฮิตพอดี

… Club Friday

ตัวหนอเองไม่เคยได้ฟัง Club Friday หรอก

พี่ชายเสียอีกที่ฟังบ่อยกว่า

ซึ่งบ่อยในที่นี้ก็คือฟังมากกว่าหนอ

แต่ไม่ได้ติดตาม เพราะเขาบอกหลายคำถามมัน “ไม่ได้เรื่อง”

ไม่แปลกที่พี่ชายไม่อยากจะเสพ Drama

รายการนี้ดังเพราะกรณีต่างๆ ที่โทรเข้ามา

หลายกรณีฟังดูเหลือเชื่อ

หลายกรณีฟังดูไร้สาระ

สิ่งที่ทำให้หนออยากยกมาเขียนใน Blog นี้

ไม่เกี่ยวกับกรณีใดเป็นพิเศษ

แต่มีตรรกะหนึ่งที่หนออยากเขียนถึง

เพราะมันเกิดขึ้นบ่อยเหลือเกิน

“ฟังอนาคตของชาติบางคนพูดแล้ว... สิ้นหวังนะ” พี่ชายเปรย

หนอว่าชีวิตคนเราต้องมี “ขอบ” นะ

คือต้องมีคนที่เป็น “ขอบ”

แล้วก็ต้องมี “แก่น”

ต้องมีคนที่เป็น “แก่น”

ในเรื่องความสัมพันธ์ก็เช่นกัน

หลายครั้ง คนที่คบกับแฟนมานาน

มักยก “ครอบครัว” และ/หรือ “สังคมร่วม” มาอ้าง

สร้างความชอบธรรมให้การมีอยู่ของตัวเองเวลาถูกบอกเลิก

หนออยากเขียน Blog นี้เพราะเรื่องนี้

“ครอบครัว” และ “สังคมร่วม” เป็นแค่ “ขอบ”

สุดท้ายแล้ว คนสองคนในความสัมพันธ์

ต้องตัดสินจากความรู้สึกของตัวเองเท่านั้น

มีคนเคยบอกหนอว่า ในกรณีที่คบกันมานาน

การเลิกกันเป็นเรื่องที่ความรอบข้างรับไม่ได้

ก็จริงอยู่ ไม่มีใครอยากให้เรื่องอย่างนี้เกิดขึ้น

แต่ “ความรอบข้าง” ไม่มีสิทธิ์รับไม่ได้นะ

พวกเขาเป็นแค่ “ขอบ”

ปัญหาของชีวิตหลายเรื่องเกิดขึ้น

เพราะไม่ลำดับความสำคัญให้ดี

เรื่องนี้ก็ไม่ต่างกัน

เรื่อง “ขอบ” และ “แก่น”

แต่ก็ไม่ใช่ว่า “ขอบ” ไม่สำคัญ

ครอบครัวและสังคมร่วมสำคัญเสมอ

สำคัญ... แต่ต้องไม่ “สำคัญตัวผิด”

ในเมื่อความสัมพันธ์เป็นเรื่องของคนสอง(สาม)คน

หลายครอบครัวเข้ามามีส่วนตัดสินใจกับหลายเรื่อง

แต่ถ้าหากความสัมพันธ์ใดจะจบลง

ครอบครัวไม่ควรเข้าไปกดดันเลยนะ

กดดันให้คบต่อ กดดันให้เลิก ไม่ควรทั้งนั้น

และคนในความสัมพันธ์เอง

ก็ต้องไม่ยกครอบครัวมาอ้าง

ไม่ยกครอบครัวมากดดันอีกฝ่าย

จะเหมือนเป็นการหลอกตัวเองกลายๆ ซึ่งไม่ควรเลย

คนที่รักเพียงคนเดียวควรเป็นเหตุผลที่มากพอจะให้เขาอยู่

แต่ถ้าไม่มากพอ ก็ปล่อยเขาไป

จะเลิกรากัน ก็ต้องเลิกรากันอย่างเข้าใจนะคะ

ขอให้ทุกคนมี “ขอบ” และ “แก่น” ที่แบ่งแยกกันชัดเจนค่ะ

คู่

คู่ของฉันมีจริงไหม?

คู่ของฉันเป็นใคร?

คู่ของฉันปรากฏตัวหรือยัง?

เหล่านี้ล้วนเป็นคำถามที่เกิดขึ้นบ่อยครั้งกับหมอดู

เพื่อนคนหนึ่งของหนอที่เป็นหมอดูเคยบอกไว้ว่า

“คนเราร้อยทั้งร้อยอยากรู้เรื่องความรัก

แต่มักจะถามเรื่องอื่นๆ ก่อน พอให้เป็นน้ำจิ้ม

เหมือนกับอายที่จะถามเรื่องความรักโต้งๆ”

ความจริงแล้ว หมอดูสามารถชี้ตัว “คู่” ได้หรือ?

เท่าที่หนอคลุกคลีกับหมอดูมา หนอพบว่าไม่ใช่นะ

แล้วคนเราคาดหวังคำตอบแบบไหนกัน?

“ผู้ชายที่เจอที่สี่แยกไฟแดงเมื่อเช้านี้ไง คู่เธอ” อย่างนั้นเหรอ?

หนอพบว่าการระบุ “คู่” มักยึดโยงกับ “ช่วงเวลา” มากกว่า

ว่าเจอในช่วงนั้นช่วงนี้ของชีวิต

ซึ่งก็ไม่ใช่ว่าจะ Fixed คนด้วยนะ

มันจะเป็นใครก็ได้

“คนที่ใช่” แต่มา “ผิดช่วงเวลา” ก็คือยังไม่ใช่

เหมือนตัวตลกที่ออกมาผิดคิว ก็ไม่ขำ ก็เท่านั้น

ถ้าเวลาผ่านไปและยัง “ใช่” อยู่ ก็จะเจอกันเอง

ถ้าเวลาทำให้ “ไม่ใช่” คู่ก็จะกลายเป็นอีกคน

คู่จะเป็นใครแน่ ไม่มีใครรู้หรอก

อาจจะเป็นคนเดิมๆ ในชีวิต

อาจจะเป็นคนใหม่ๆ ในชีวิต

หรืออาจจะเป็นคนเดิมที่เปลี่ยนเป็นคนใหม่ ก็เป็นได้

“คนนี้เขามีเกณฑ์เจอคู่ช่วงนั้น

ถ้าเขาไม่เจอคุณ เขาก็จะเจอคนอื่น”

คือสิ่งที่หนอเคย (แอบ) ได้ยิน

อืม... มันเป็นอย่างนั้นเองเหรอ

“ถ้าไม่ใช่คู่ สุดท้ายก็หลุดไปเอง

จะคบนานแค่ไหน ดูรักกันอย่างไร

ไม่ใช่ก็คือไม่ใช่ ถึงเวลาก็รู้ อย่าไปคิดอะไรมาก”

อืม... ก็คงต้องเป็นอย่างนั้น

“คนเรามาเจอกันได้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ

มันต้องมีเหตุ แต่จะเข้าใจเหตุนั้นได้หรือเปล่า

นั่นเป็นอีกเรื่องหนึ่ง ไม่ต้องไปเข้าใจหรอก”

อืม... นั่นสินะ

สุดท้าย เราอาจจะไม่ได้มองหา “คนที่ใช่” นะ

เราอาจจะมองหา “คนที่อยู่ถูกที่ถูกเวลา” ก็ได้

เป็นอย่างนั้นไหม?

โชคชะตาคงมี Timing ของมัน

เราทำได้แค่รอ “จังหวะ” นั่นแล

อย่าไปคิดอะไรมาก

“คู่” ก็คือ “คู่” ไม่ว่าเหตุผลจะเป็นอะไร

ไม่ต้องไปเข้าใจหรอก

หมอ

วันแรกที่เข้ามหาวิทยาลัย อาจารย์บอกว่า

พวกเราเป็นเป็ด...

นักรัฐศาสตร์เป็นเป็ด... รู้อย่างเป็ด

บินบนฟ้าก็บินไม่ได้อย่างนก ว่ายน้ำก็ว่ายไม่ได้อย่างปลา

พวกเรารู้ไปทุกเรื่อง แต่ไม่รู้ลึกสักเรื่อง

แล้วพวกเราจะจบไปเป็นอะไรล่ะ?

ไอ้เป็ดก็เป็ดนั่นล่ะนะ

แต่ก็ได้ชื่อว่ารัฐศาสตร์ จุฬาฯ เท่จะตาย

เอาอะไรมาแลกก็ไม่ยอม

พวกเราหลายคนคงคิดแบบนั้น

และเพื่อตอบคำถามเดิม อาจารย์บอกว่า

พวกเราเป็นหมอ... พวกคุณจะจบไปเป็นหมอ...

“หมอของโลก...” อาจารย์บอก

“พวกคุณจะจบไปเป็นหมอของโลก”

จากนั้นทุกอย่างก็เริ่มชัดเจน

พวกเราจะจบไปเป็นหมอของโลก

ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน ทำงานอะไร ตรงกับสิ่งที่เรียนหรือไม่

พวกเราจะต้องทำให้โลกน่าอยู่ขึ้น

หนอไม่สามารถบรรยายวิธีทำให้โลกน่าอยู่ขึ้นได้หรอก

แต่ก็อีกนั่นแล มันจำเป็นด้วยหรือ?

หนอว่า คนเราเยียวยาโลกได้หลายวิธีนะ

ขั้นแรกเลยคือไม่ทำอะไรแย่ๆ ก่อน

จากนั้นก็คือทำอะไรดีๆ

ซึ่งดีในที่นี้คือดี “เพื่อส่วนรวม”

แล้วสุดท้ายก็ไม่ใช่หน้าที่ของรัฐศาสตร์ จุฬาฯ หรอก

มันคือหน้าที่ของทุกๆ คน หน้าที่ของส่วนรวม

ทุกวันนี้โลกเราวิกฤตนะ

... ขาดแคลนหมอ

ดูเป็นอาชีพที่ไม่ค่อยมีใครอยากเป็น

... ใครจะอยากเสียสละ

หนอว่า ใครๆ ก็เป็นหมอได้นะคะ

... หมอของโลก

ไม่ว่าคุณจะทำอาชีพอะไร

... มาเป็น “หมอ” กันเถอะค่ะ